The Mandalorian - Πρώτες εντυπώσεις από τη σειρά-υπερπαραγωγή 

Δύο διαφορετικές οπτικές για το πρώτο επεισόδιο

The Mandalorian - Πρώτες εντυπώσεις από τη σειρά-υπερπαραγωγή

Γιάννης Φανίδης

Καλώς ή κακώς, εν έτει 2019 αν αγαπάς το Star Wars και το μαγικό σύμπαν που έχει χτίσει μέσα από σχεδόν όλα τα μέσα ψυχαγωγίας που υπάρχουν, είναι βαριά η “πένα” που σηκώνεις όταν πρέπει να γράψεις κάτι σχετικά με αυτό. Είναι μία δύσκολη περίοδος να είσαι fan του σύμπαντος του Star Wars. Και ταυτόχρονα είναι η καλύτερη περίοδος να αγαπάς αυτό το universe. Έχεις πολλούς λόγους να θυμώνεις με τις επιλογές που γίνονται και τον τρόπο που αυτές παρουσιάζονται, όταν κάποιοι αγνοούν και παραβιάζουν μπροστά στα μάτια σου γεγονότα που μέχρι εχθές θεωρούσες δεδομένα και δεν ήθελες να αλλάξουν.

Την ίδια στιγμή σου δίνει μεγάλη χαρά να βλέπεις τους αγαπημένους σου χαρακτήρες να αλλάζουν, να μεγαλώνουν, να ωριμάζουν στο πέρασμα του χρόνου και μπροστά τους να ανοίγονται νέοι δρόμοι σε αυτόν τον μακρινό γαλαξία. Αν ανήκεις σε αυτούς που θέλουν να συνεχίσουν να βλέπουν το Star Wars που αγάπησαν στα 80s έχεις όλα τα δίκια με το μέρος σου. Πρέπει όμως να έχεις λόγο και φωνή κι εσύ που θέλεις το franchise να ξεφύγει από τους δαίμονες του παρελθόντος και να ωριμάσει σεναριακά, ώστε να μπορεί να προσφέρει το κάτι παραπάνω.

Και ενώ τα τελευταία χρόνια οι fans του Star Wars διαφωνούν για τα πάντα κι έχουν χωριστεί σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, o Jon Favreau και η εξαιρετική του ομάδα από ηθοποιούς και συντελεστές έρχονται να μας κάνουν μία πρόταση που εκ πρώτης όψεως μοιάζει ενδιαφέρουσα. Πριν την πρώτη σκηνή της σειράς με καλωσορίζει ένα όμορφο εφέ με εναλλασσόμενο μπλε και κόκκινο φως καθώς διαδοχικά περνούν από την οθόνη μου οι προτομές παλιών και νέων χαρακτήρων. Στη συνέχεια πέφτει το logo του Star Wars για λίγα δευτερόλεπτα κι ενώ περιμένω να ακούσω γνώριμες μουσικές αλά Williams και το εισαγωγικό κείμενο να κάνει scroll με εφέ 80s, ξεκινάει αμέσως η σειρά.

Η πρώτη δυνατή σκηνή είναι λίγα λεπτά μακριά, ενώ στα πρώτα κιόλας καρέ έχω δει παγωμένα τοπία, εξωγήινους να μαλώνουν σε μπαρ, ατμόσφαιρα που μυρίζει μπαρούτι και μία θρυλική είσοδο του πρωταγωνιστή με άρωμα space western. Νιώθω ότι ο Jon Favreu θέλει να μας μαζέψει όλους σε ένα μεγάλο δωμάτιο, να μας ζητήσει να ξεχάσουμε αυτά που μας χωρίζουν και να μας θυμίσει όλες εκείνες τις μικρές, γλυκές λεπτομέρειες που μας έκαναν να αγαπήσουμε τον κόσμο του Star Wars. Αυτό φίλοι μου, είναι το Mandalorian.

Μέσα από την εξαιρετική σκηνοθεσία του, την πανέμορφη εικόνα και το cyber western soundtrack, η σειρά μας συστήνει καινούργιους χαρακτήρες και μας ταξιδεύει σε νέα μέρη του γαλαξία. Από τον λακωνικό πρωταγωνιστή μας, τον ανώνυμο Mandalorian, το ρόλο του οποίου ενσαρκώνει ο Pedro Pascal, μέχρι τον αιγματικό Client του Werner Herzog, όλοι φαίνεται να κατάφεραν να ξεχωρίσουν στο ελάχιστο screen time που πήραν σε αυτό το πρώτο, πιλοτικό επεισόδιο. Τα πάντα εξελίσσονται μέσα σε μία αποπνικτική ατμόσφαιρα όπου συνεχώς συμβαίνει κάτι για να σε κρατάει σε εγρήγορση, ενώ η εξαιρετική φωτογραφία και αισθητική της σειράς την κάνει να μοιάζει από την αρχή μέχρι το τέλος με πίνακα ζωγραφικής.

Σεναριακά, αν και δε θέλω να αποκαλύψω τίποτα προφανώς, φαίνεται ότι θα κάνει μία βαθιά βουτιά στην ιστορία και την παράδοση των Mandalorians κάτι που ήδη έχουμε δει βέβαια στα Clone Wars και Rebels, αλλά σίγουρα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι άλλο μπορούμε να μάθουμε. Εν κατακλείδι, έχουμε στα χέρια μας μία φρέσκια προσθήκη στο canon του Star Wars, με τρομερό production value και ασύλληπτα set pieces, η οποία προβλέπεται όχι μόνο να μας συγκινήσει (που κοντέψαμε να λυγίσουμε στο τέλος) αλλά και να φέρει τα πάνω κάτω στο lore όπως το γνωρίζαμε!


Θοδωρής Μακρής

Θυμάμαι σαν τώρα το πρώτο γερό χαστούκι που έφαγε το παιδικό μυαλό μου την πρώτη φορά που είδα το A New Hope (τότε απλά Star Wars). Μπορεί στο τέλος να επικράτησε ο ενθουσιασμός για το force, τα εντυπωσιακά σκάφη και φυσικά το 'uber coolness' των lightsabers, ήταν όμως το διάσημο cantina scene που με πρωτοαποσβόλωσε, καθώς η πολυχρωμία των θαμώνων εκείνου του αφιλόξενου διαστημικού καπηλειού φανέρωνε ευθύς αμέσως τις θεωρητικά ανεξάντλητες προοπτικές και πιθανές προεκτάσεις που μπορούσε να λάβει το σύμπαν του δημιουργού του.

Εντέλει το αρχικό όραμα αυτοπεριορίστηκε κυρίως σε μία, όπως πολύ σωστά έχει σχολιάσει ο Alan Moore, φονταμελιστική “space nazis vs good guys” οπτική που καταδίκασε με την επιτυχία του σε δημιουργική στασιμότητα την υπόλοιπη mainstream sci-fi παραγωγή του 20ου αιώνα. Η χωρίς προηγούμενο επιτυχία όμως οδήγησε και στην δημιουργία του περίφημου “expanded universe” από λάτρεις-συνεχιστές του Lucas, πολλοί εκ των οποίων κατάφεραν να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις που δημιούργησε εκείνη η σκηνή στην καντίνα. Το "δικό μας" KOTOR, το animated Clone Wars και το κομιξικό Dark Empire είναι μερικές από τις κορυφαίες εκφάνσεις αυτού, ενώ μας αφήνει παγερά αδιάφορους το τι θεωρείται canon πια και τι όχι…

Στις παρυφές του expanded universe κινείται και το The Mandalorian του Jon Favreaou. Αντλώντας έμπνευση από το είδος των spaghetti western, μία από τις κύριες επιρροές του κοσμοχτισίματος του Star Wars, στο πρώτο επεισόδιο η σειρά του Favreau δείχνει απομακρυσμένη από τις πιο μυστικιστικές πτυχές του saga, παρουσιάζοντας πιο προσγειωμένο και “επίγειο” χαρακτήρα, καταφέρνοντας πάραυτα να χαρακτηριστεί τολμηρή, διότι δεν διατυμπανίζει πως είναι Star Wars από χιλιόμετρα.

Ναι, οι αναφορές στο γνωστό σύμπαν είναι αμέτρητες, χωρίς όμως να πνίγουν την εμπειρία της προβολής. Δεν είναι τυχαίο πως δεν ακούγεται νότα από το κλασσικό soundtrack. Αντιθέτως, τα σημεία τριβής είναι διακριτικά και κρύβονται σε ρομαντικές λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα το animation των πλασμάτων που πάρα την στο σύνολο της "παραγωγάρα" θυμίζουν μάλλον ηθελημένα το stop motion του αυθεντικού υλικού.

Το πρώτο επεισόδιο με άφησε ικανοποιημένο, αν και δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε, λειτουργώντας περισσότερο ως teaser για όσα θα ακολουθήσουν. Από τα σαράντα λεπτά που διαρκεί, η πρώτη μισή ώρα διατηρεί χαμηλούς τόνους, προδιαθέτοντας παράλληλα για το αναπόφευκτο cliffhanger. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον αποκτά το τελευταίο δεκάλεπτο, με την videogame δράση να ανεβάζει τους ρυθμούς συνοδεία καλού χιούμορ, το οποίο βοηθά και τον πρωταγωνιστή Pedro Pascal (ο Oberyn Martell του Game of Thrones) στο  δύσκολο έργο του να δώσει ταυτότητα στον χαρακτήρα -πίσω από την θρυλική μάσκα- που ενσαρκώνει.

Όλα αυτά υπό την αιγίδα μίας όπως αναφέρθηκε αναμενόμενα εντυπωσιακής παραγωγής και τον Pascal να πλαισιώνεται από ένα εξαιρετικά διαλεχτό cast (Carl Weathers, Werner Herzog, Nick Nolte) και έξυπνα pop culture gueststarιλικια (Brian Posehn, Taika Waititi).

Δεκαετίες, λοιπόν, μετά το πρώτο άκουσμα της φήμης περί μίας live action τηλεοπτικής Star Wars σειράς, το The Mandalorian φαίνεται να είναι σε καλό δρόμο. Έρχεται σε μία εποχή ώριμη όσο ποτέ άλλοτε, ώστε να μπορεί να πραγματοποιηθεί ένα τόσο μεγαλεπήβολο εγχείρημα και αν και το πρώτο δείγμα δεν είναι τόσο απολαυστικό όσο θα θέλαμε από ένα ντεμπούτο, όπως ήταν π.χ. του τρέχοντος Watchmen, έχουμε κάθε λόγο να περιμένουμε σπουδαία πράγματα από αυτό. Πόσο απογοητευτικές να αποβούν οι περιπέτειες ενός μοναχικού διαστημανθρώπου άλλωστε;

3 comment(s)