The Post Movie Review 

"Σε μία εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική"

The Post Movie Review

Ο Steven Spielberg εδώ και χρόνια μας έχει συνηθίσει σε κινηματογραφικές αφηγήσεις που ανεβάζουν ψηλά τον πήχη στην βιομηχανία του θεάματος, και ευτυχώς δεν λέει να σπάσει αυτήν την μακρά παράδοση! Έχοντας εμπλουτίσει την γκάμα του με ποικίλες ανθολογίες από τον χώρο της επιστημονικής φαντασίας μέχρι και τα πιο ρεαλιστικής φύσεως φιλμ, φέτος μας παραδίδει ακόμη ένα εξαίρετο δείγμα της σκηνοθετικής του μανιέρας, επενδύοντας με το The Post στο είδος του πολιτικού δράματος, μετά το Lincoln (2012) και το Bridge of Spies (2015).

 Ο βετεράνος δημιουργός και μετρ πολλών υποβλητικών μυθοπλασιών της 7ης Τέχνης αποφάσισε σε συνεργασία με τους σεναριογράφους Liz Hannah και τον βραβευμένο  με Όσκαρ Josh Singer (Spotlight) να αποδώσει πάνω στο πανί της μεγάλης οθόνης μία ταινία εποχής που συνδυάζει βιογραφικά στοιχεία, ντοκουμέντα και μπόλικο από το μελάνι της μοντέρνας αμερικανικής ιστορίας αποτυπωμένο πάνω στις ασπρόμαυρες εφημερίδες της δεκαετίας του '70.

Πρόκειται για ένα καυστικά θαρραλέο, απολαυστικά σκανδαλώδες και αφοπλιστικά ωμό εγχείρημα το οποίο αποβλέπει στην εξιστόρηση μίας από τις πιο κρίσιμες καμπές από τις οποίες διήλθε το έθνος των Η.Π.Α. σε επίπεδο πρακτικών διακυβέρνησης, εκπροσώπησης του λαού, εθνικής συνοχής και ελευθερίας του λόγου. Το ακανθώδες ζήτημα που θίγεται εν προκειμένω είναι η διαρροή και η δημοσιοποίηση των απόρρητων κρατικών εγγράφων με την ονομασία "Pentagon Papers", που περιείχαν τα απαγορευμένα μυστικά από την κυβερνητική θητεία τεσσάρων Προέδρων, με τον Νίξον να φτάνει στο χείλος της παραίτησης του και να αφορίζει εκπροσώπους του Τύπου για την καθαίρεσή του από το Οβάλ Γραφείο.

Η υπόθεση του The Post εστιάζει στην εργώδη προσπάθεια της Katharine Graham (Meryl Streep), της  πρώτης γυναίκας-εκδότριας της  Washington Post και του Ben Bradlee (Tom Hanks), του αρχισυντάκτη της, να ανταποκριθούν στο ύψιστο καθήκον που είχαν δεσμευτεί να υπηρετούν ως προς την ενημέρωση του πολίτη. Αποδύονται λοιπόν, σ' έναν αμείλικτο αγώνα να ρίξουν άπλετο φως στην άκρως σοβαρή περίπτωση διαπλοκής, ηγετικής φαυλότητας και κακοδιαχείρισης που αριθμούσε περίπου τριάντα έτη, ενώ η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν το 1971 ανέκυψε φλέγον το θέμα χρησιμότητας της εκστρατείας στο Βιετνάμ. Οι δύο αυτοί πληρεξούσιοι της ειδησεογραφίας, συνειδητοποιώντας πως δεν υπήρχαν περιθώρια να αναλωθούν σε μικροδιαφορές, θεώρησαν σκόπιμο να συνεργαστούν ώστε να προλάβουν εγκαίρως να αποκαλύψουν πριν από τον μεγάλο ανταγωνιστή τους, τις New York Times, τα καθοριστικά εκείνα τεκταινόμενα που δεν θα έπρεπε ποτέ να αποσιωπηθούν εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η απόφασή τους να ρισκάρουν την επωνυμία τους, την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, και την κοινωνική τους καταξίωση σίγουρα δεν λήφθηκε ελαφράς τας καρδίας. Τί συμβαίνει  όμως, όταν τα ίδια τα όργανα της Πολιτείας υπονομεύουν την ερμηνεία του συντάγματος χάριν της πολιτικής συγκάλυψης και της διαφθοράς που επικρατεί;

Το φιλμ αποβαίνει πιο επίκαιρο από ποτέ. Κόβει με το βαμβάκι τις αστοχίες και τις σπασμωδικές κινήσεις του Πενταγώνου που με τις ευλογίες και του Λευκού Οίκου οδήγησαν στα ανωτέρω κακώς κείμενα. Ψέγοντας τα συγκεκριμένα σκηνικά πολύ παραστατικά και με ιδιαίτερα πνευματώδη τρόπο ο Spielberg κάνει μία πολύ εύστοχη αποτίμηση πάνω στο πιο πρόσφατο παρελθόν της Αμερικής. Σε ορισμένα σημεία μάλιστα η σκωπτική του διάθεση είναι αρκετά αισθητή, καυτηριάζοντας μεταξύ άλλων μία χρόνια παθογένεια, αυτήν της σχέσης εξάρτησης και χειραγώγησης των μέσων από κομματικά συμφέροντα, αλλά ταυτόχρονα συνιστά και μία αξιόλογη υπόμνηση της ορθολογικής εφαρμογής όσον αφορά την δημοσιογραφική δεοντολογία που όμως δεν απαντάται πολύ συχνά.

Το οξύμωρο αυτό σχήμα ενυπάρχει στον πυρήνα του φιλμικού περιεχομένου όπως άλλωστε και το δίλημμα που διατρέχει τον κεντρικό άξονα της ταινίας, δηλαδή  η προσωπική έναντι της συλλογικής ωφέλειας. Κυρίαρχη είναι βέβαια και η δριμεία κριτική προς όσους έχουν αναλάβει τα κοινά αλλά τρέμουν να επωμιστούν την ευθύνη της αποτυχίας. Με μία κοντόφθαλμη και εγωιστική λογική προτιμούν να επενδύσουν σ' έναν εκ προοιμίου "χαμένο" πόλεμο, επικαλούμενοι  ως βολικό πρόταγμα το διακύβευμα του εθνικού συμφέροντος ενώ επιτάσσουν αυταρχικά και καταχρηστικά την φίμωση κάθε αντιλόγου και την αναστολή της άσκησης ελέγχου. Επιπλέον, διατυπώνεται ένα ενδιαφέρον κοινωνικό σχόλιο που άπτεται του ρόλου της γυναίκας την δεδομένη εκείνη περίοδο όσον αφορά τις υψηλά ιστάμενες θέσεις, πόσο μάλλον σε έναν ειδησεογραφικό οργανισμό τέτοιου κύρους όπου η ανδροκρατούμενη νοοτροπία ήταν ακόμη  έντονη και σ' αυτό το περιβάλλον.

Η τοποθέτηση του σκηνοθέτη σχετικά με την καταστρατήγηση της ελευθεροτυπίας, του θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος στην έκφραση και στην απρόσκοπτη πληροφόρηση είναι παραπάνω από σαφής και το κυριότερο δεν γίνεται μέσα στα πλαίσια ενός στείρου διδακτισμού. Στο κινηματογραφικό κάδρο απαθανατίζονται με δεξιοτεχνία οι τότε χαλεποί καιροί και τα δραστικά μέτρα που πρέπει να παίρνονται έστω και από λίγους γενναίους. Η αγωνία παρέχεται σε γερές δόσεις σε πολύ κομβικά σημεία, έτσι που η ένταση κλιμακώνεται και αποσυμπιέζεται χωρίς να κουράζει.

Η σκηνογραφία και η ενδυματολογική επιμέλεια είναι πράγματι θαυμαστές. Η μουσική υπόκρουση του John Wiilliams ανεβάζει τους ρυθμούς διαμορφώνοντας και  με κατάλληλες παύσεις μία ασθμαίνουσα ατμόσφαιρα. Η φωτογραφία του Janusz Kaminski με τα gros plan που επιχειρούνται μας βάζει βαθιά στις συναισθηματικές μεταπτώσεις και την ψυχοσύνθεση των φυσιογνωμιών που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Οι εναλλαγές στην δράση ενισχύουν την εντύπωση ότι βρίσκεσαι και εσύ επί ποδός μαζί με το μάχιμο επιτελείο μίας δημοσιογραφικής ομάδας στην μέση μίας κοπιώδους έρευνας. Μέσα από μία στιβαρή και σφιχτή πλοκή οι χαρακτήρες τόσο οι βασικοί όσο και οι βοηθητικοί, αναπτύσσονται αβίαστα και κάθε ένας προσθέτει το λιθαράκι του στο όλο πόνημα. Παρακολουθεί κανείς μία κομψή καταγγελία απέναντι σε κατ' επίφαση φιλελεύθερους ηγέτες-περσόνες που εντέχνως πλάνεψαν το πλήθος με δήθεν πατριωτικές αγορεύσεις, ωστόσο αποκαθηλώνονται εκ των πραγμάτων από το ωραιοποιημένο βάθρο τους. Σου έρχεται στιγμιαία η παρόρμηση να ενθαρρύνεις με ένα "μπράβο" την απόπειρα των ηρώων να προασπίσουν το κοινό αίσθημα δικαιοσύνης και την διαφάνεια.

Το cast συναπαρτίζουν εξίσου αξιέπαινοι ηθοποιοί όπως οι: Alison Brie (GLOW), Carrie Coon (Fargo), David Cross, Bruce Greenwood, Tracy Letts, Bob Odenkirk (Better Call Saul), Sarah Paulson (American Horror Story), Jesse Plemons (Breaking Bad), Matthew Rhys (The Americans), MichaelStuhlbarg, Bradley Whitford, και ο Zach Woods.

Το φινάλε αποτελεί οπωσδήποτε μία πολύ δυνατή πάσα για την διαβόητη διάρρηξη που ακολούθησε το καλοκαίρι του 1972 στο συγκρότημα κτιρίων Watergate το οποίο υπαγόταν στην δικαιοδοσία της Εθνικής Επιτροπής των Δημοκρατικών. Η εν λόγω άρτια υλοποιημένη παραγωγή της 20th Century Fox , χωρίς περιττές φανφάρες και μεγαλοστομίες, εκθέτει την εκδοχή όπου η 4η Εξουσία μερικές φορές λαμβάνει όντως στα σοβαρά τον εαυτό της και αφήνει να αποτυπωθεί η αλήθεια επί του πιεστηρίου. Το The Post δύναται άνετα να βάλει πλώρη για την ανερχόμενη  90η Τελετή Απονομής των Βραβείων της Ακαδημίας, ενώ δεν θα ήταν υπερβολή να αποκληθεί ως το πιο τολμηρό κοινωνικοπολιτικό δράμα των τελευταίων ετών.

Βρείτε την ταινία στο IMDB

7 comment(s)