Last Day of June Review

Γλυκόπικρο αποτέλεσμα...

Ο νέος τίτλος από την Ovosonico του Massimo Guarini που μας έδωσε το Murasaki Baby στο PS Vita, βασισμένο σε video clip του Steven Wilson και με την χρήση μουσικής του ίδιου, ακούει στο όνομα Last Day of June και σίγουρα συνοδεύεται από ένα βιογραφικό που δημιουργεί προσδοκίες. Η ιστορία μας ξεκινά με τους Carl και June, ένα νεαρό ζευγάρι που δείχνει απόλυτα ευτυχισμένο ζώντας τον έρωτα του σε ένα μικρό επαρχιακό χωριό. Επειδή όμως έχουμε να κάνουμε με video game, το χτύπημα της μοίρας δεν αργεί και η June πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, το οποίο αφήνει και τον Carl καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο. Το μόνο θετικό που προκύπτει μετά την τραγωδία είναι η νεοσύστατη δύναμη του Carl να γυρίζει τον χρόνο πίσω και να ελέγχει τους κατοίκους της μικρής κοινότητας, έτσι ξεκινάει ένας αγώνας ώστε να καταφέρει να αλλάξει τα πεπραγμένα για να σώσει την June.

Το εικαστικό κομμάτι είναι αυτό που κάνει το παιχνίδι να ξεχωρίζει. Στα γραφικά παρατηρείται μία τάση προς τον εξπρεσιονισμό με τα ηλιόλουστα έντονα χρώματα να μεταδίδουν στον παίκτη την παραμυθένια εντύπωση της ανέμελης ζωής στο χωριό και να δημιουργούν ένα αίσθημα θαλπωρής, το οποίο διαδέχεται η μοναξιά στα κομμάτια που διαδραματίζονται μετά την τραγωδία, με την έξυπνη χρήση της νύχτας και της παγωμένης παλέτας που αυτή φέρει.

Στο animation η αγάπη προς την stop motion τεχνική και το έργο του Tim Burton δεν κρύβεται, άλλωστε ο animator Jess Cope είχε δουλέψει στο Frankenweenie του Burton. Η υφή των textures των χαρακτήρων θυμίζει ξυλόγλυπτο και ο σχεδιασμός  τους αφαιρεί μάτια και στόμα. Αυτή η έλλειψη των βασικών χαρακτηριστικών του προσώπου, τους αφήνει να εκφραστούν μόνο με την χρήση  μίας  ακαταλαβίστικης διαλέκτου και κυρίως με την γλώσσα του σώματος. Η οργή και η απόγνωση που νιώθει ο Carl μην μπορώντας να κάνει κάτι πρωτύτερα αυτονόητο όπως να φτάσει το πόμολο μίας πόρτας εκφράζονται με απροσδόκητη επιτυχία μέσο των κινήσεών του.

Ο Steven Wilson μπορεί να είναι για κάποιους μελιστάλαχτος, θεωρείται όμως ο πατέρας του σύγχρονου prog-rock και όσοι τον γνωρίζουν από τους Porcupine Tree και την προσωπική του καριέρα θα βρεθούν σε γνώριμα εδάφη μιας και γίνεται χρήση instrumental εκδοχών των γλυκόπικρων τραγουδιών του. Το ότι η μουσική ντύνει ταιριαστά το παιχνίδι είναι αναμενόμενο αφού αποτέλεσε βασική πηγή έμπνευσής για την δημιουργία του. Παράδοξο βρήκα μόνο πως από το soundtrack λείπει το Gone Home, στου οποίου το video βασίζεται το σενάριο του παιχνιδιού. 

Όσων αφορά τον πυρήνα του, το Last Day of June είναι ένα ιδιαίτερα απλό και εύκολο 3rd person adventure. Ο κεντρικός μηχανισμός του βασίζεται στην θεωρία του χάους γνωστή και ως “φαινόμενο της πεταλούδας” όπου υποστηρίζεται πως ακόμα και μία φαινομενικά μηδαμινής σημασίας πράξη μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τα μελλούμενα. Αναλαμβάνεται εναλλάξ τον ρόλο των τεσσάρων γειτόνων του Carl με σκοπό να αλλάξετε την ροή των γεγονότων που οδήγησαν στο μοιραίο. Ξεκινάτε με μόνο έναν χαρακτήρα και αφού πραγματοποιήσετε τις απαραίτητες ενέργειες παίζει ένα cut-scene που σας δείχνει την πρόοδο σας προς την αποτροπή του δυστυχήματος και στην συνέχεια ξεκλειδώνει ο επόμενος χαρακτήρας. Ακολουθείται, λοιπόν, το μοτίβο του να εναλλάσσετε τους χαρακτήρες ώστε να καταφέρετε την επιθυμητή αλληλουχία.

Ο χειρισμός είναι υπεραπλουστευμένος, καθώς χρησιμοποιούνται μόνο δύο πλήκτρα, το ένα για interact με χαρακτήρες και αντικείμενα και το άλλο για το απαραίτητο run  κατά την εξερεύνηση. Υπάρχουν και πέντε collectables για κάθε χαρακτήρα που εξιστορούν την προσωπική του ιστορία σε μορφή εικόνων. Δεν παρατήρησα κάποιο τεχνικό πρόβλημα πέραν του ότι κατά την διάρκεια ενός cut-scene ένας χαρακτήρας εξαφανίστηκε προς στιγμήν, κάτι που δεν επαναλήφθηκε όμως τις επόμενες φορές. Αρνητική βρήκα όμως την έλλειψη δυνατότητας skip των cut-scenes μιας και κάποιες φορές θα κάνετε άθελα σας trigger το τέλος μίας ημέρας, παρακολουθώντας ξανά το ίδιο.

Το μεγάλο πρόβλημα του Last Day of June βρίσκεται στη ροή του. Η εισαγωγή επιτυγχάνει πλήρως το να σας μεταφέρει πόσο ο Carl αγαπάει και νοιάζεται την June, δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει και για την συνέχεια. Ο βασικότερος λόγος είναι πως το ζευγάρι είναι απών από την περιοχή που δράτε ενώ παίζεται. Αυτή η in-game έλλειψη αλληλεπίδρασης με τους κεντρικούς χαρακτήρες αφαιρεί από την αγωνία του να τους σώσουμε και τα sub-quests του εκάστοτε χαρακτήρα, που ελέγχετε αποκτούν παροδικά πρωταγωνιστικό ρόλο και αποσυντονίζουν από τον αρχικό σκοπό. Αν υπήρχε πιο ενεργή εμπλοκή του Carl τα πράγματα σίγουρα θα ήταν διαφορετικά, το παιχνίδι όμως τον περιορίζει στο βασικό του hub να αναβιώνει αναμνήσεις του με την June σε ένα καθαρά walking simulator κομμάτι. Η αναβίωση του τροχαίου στο τέλος κάθε ημέρας επίσης λειτουργεί αρνητικά, με το ντόμινο που το προκαλεί να θυμίζει περισσότερο καρτούν και την υποχρεωτική επανάληψη του να προκαλεί μέχρι και πλήξη, παρά να συμβάλει στην βαριά ατμόσφαιρα που θέλει να μεταδώσει ο τίτλος.

Συνοψίζοντας : Η άριστη εισαγωγή του Last Day of June απορροφά τον παίκτη και προδιαθέτει για μία δυνατή εμπειρία. Αποπροσανατολίζεται όμως στην πορεία και μετά από περίπου τρεις ώρες, το φινάλε του που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να διαλύσει συναισθηματικά τον οποιονδήποτε, απλά τονίζει πως έχουμε να κάνουμε με μία χαμένη ευκαιρία. Αξίζει όμως να ασχοληθείτε μαζί του για την υπέροχη αισθητική του και το μοναδικό art-direction ειδικά σε μία επικείμενη πτώση τιμής.
Box Art
Tested on : PS4
Developer : Ovosonico
Publisher : 505 Games
Distributor : 505 Games
Available for : PS4, Xbox One, Nintendo Switch
Release date : 2018-03-16

3 comment(s)