Pulse Review

Ψυχεδελικός μηδενισμός

Τα περισσότερα indie games είναι συμπλεγματικά. Εκεί έχω καταλήξει. Έχουν αποδεχθεί πως ποτέ δεν θα καταφέρουν να δείχνουν όσο 'επαγγελματικά' έχουμε συνηθίσει να είναι τα παιχνίδια. Και αυτό με ενοχλεί. Όχι, δεν με ενοχλεί, με εξοργίζει. Η πλειοψηφία των indie games μοιάζει να ακολουθεί ένα 'μοτίβο' σε ότι αφορά την παρουσίαση. Μοιάζει να ασπάζεται τη φράση "η ουσία βρίσκεται, είτε στο σενάριο, είτε στο gameplay, είτε σε κάποιον οπτικό μηχανισμό". Μια φράση που κανείς δεν έχει ξεστομίσει όμως μοιάζει να αποτελεί τον βασικό κανόνα στην κοινότητα των indie developers. Σπάνια βλέπω παιχνίδια αυτής της κατηγορίας με το βάρος να έχει πέσει σε όλους τους τομείς. Μοιάζουν να βρίσκουν δικαιολογία για την μετριότητα κάποιων τομέων τους στο «Ε, δεν είμαστε και επαγγελματίες…» Αυτός ο 'ωχαδερφισμός', η 'βαριεστιμάρα' με ενοχλεί αρκετά σαν καταναλωτή. Και επιβεβαιώνει συνεχώς τα μεγάλα studios στο ότι δύσκολα κυκλοφορεί παιχνίδι χωρίς την οργάνωση μιας εταιρίας. Αυτή είναι και η περίπτωση με το συγκεκριμένο παιχνίδι. Παρόλο που περιέχει μερικές όμορφες ιδέες, μοιάζει να έχει γίνει με μια διάθεση προχειρότητας.

Το Kickstarter είναι μια εξαιρετική πλατφόρμα σε ότι αφορά τη χρηματοδότηση νέων developers. Όμως έχω διαπιστώσει με λύπη μου πως οι περισσότεροι μοιάζουν να μην γνωρίζουν τα 'νερά' στα οποία πρόκειται να βουτήξουν. Έχουν μια ιδέα, και ξεκινούν μια καμπάνια στο kickstarter με ενθουσιασμό, χωρίς όμως να έχουν σαφές πλάνο στο μυαλό τους. Είναι εκνευριστικό γιατί με λίγη παραπάνω προσοχή στους επί μέρους τομείς, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικό.

Το Pulse περιέχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Χειριζόμαστε ένα τυφλό χαρακτήρα ο οποίος 'βλέπει' το χώρο στον οποίο κινείται μέσα από τους 'ήχους'. Μοιάζει με τον ηχοεντοπισμό των νυχτερίδων, αν μπορείτε να καταλάβετε. Κάθε βήμα που κάνουμε, παράγει ένα ηχητικό κύμα που ταξιδεύει στο χώρο. Ακούγεται μοναδικό, όμως η πράξη του είναι ένας σάκος από ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν ξέρω αν είναι αριστούργημα ή όχι. Για ένα είμαι σίγουρος όμως. Για το ότι τελείωσε. Στα παιχνίδια με 'ιδιαιτερότητες' στους μηχανισμούς, είμαι της άποψης πως πρέπει να υπάρχει μέτρο. Να κρατείται μια ισορροπία. Και εδώ επανέρχομαι στην πρώτη παράγραφο αυτού του κειμένου. Ο δημιουργός στα μάτια μου φαίνεται να κρύβεται πίσω από τη φράση 'τα indie games είναι τέχνη', ώστε να καλύψει τις αδυναμίες του. Φτηνές δικαιολογίες.

Είναι ξεκάθαρο πως δεν είχε τίποτα παραπάνω στο μυαλό του από εκείνη την όμορφη ιδέα του ηχοεντοπισμού. Και αυτό δεν είναι κακό. Τα περισσότερα παιχνίδια έτσι ξεκινούν. Από μια ιδιαιτερότητα. Από έναν μηχανισμό. Όμως πρέπει να δουλέψεις πάνω σε αυτό. Πρέπει να χτίσεις. Ένα 'αόριστο' σενάριο ανοιχτό σε ερμηνείες είναι το πιο εύκολο πράγμα. Ένας 'άχαρος' κόσμος είναι επίσης το πιο εύκολο. Τα ρίχνουμε όλα στην 'τέχνη' και όλα καλά. Όχι, δεν είναι έτσι. Πρέπει να έχεις ένα μέτρο στο παιχνίδι σου. Να μην με υπερφορτώνεις με το βασικό χαρακτηριστικό σου. Πρέπει να δίνεις ανάσες στον παίκτη να ξεκουράζεται. Το ξέρω, νιώθεις περήφανος που σκέφτηκες αυτό το χαρακτηριστικό, άλλα μη μου το τρίβεις στη μούρη καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δεν μπορώ να το ευχαριστηθώ έτσι. Δυστυχώς, αυτό το παιχνίδι είναι μονότονο.

Ξεκινώντας το παιχνίδι χωρίς να γνωρίζω περί τίνος πρόκειται, βρέθηκα προ εκπλήξεως. Αυτό γιατί το γενικό αίσθημα και 'σενάριο' πλησιάζουν κατά πολύ μια δική μου παλιά ιστορία που είχα γράψει για κάποιον που βρισκόταν στο ενδιάμεσο στάδιο ζωής και θανάτου. Αμέσως μετά τη ζωή και λίγο πριν το θάνατο δηλαδή. Το παιχνίδι διαδραματίζεται σε έναν κόσμο με περίεργα πλάσματα, άλλα έτοιμα να σε κατασπαράξουν, άλλα πιο γλυκά και φωτεινά από τον Picachu. Ένα κοράκι (;) βρίσκεται πάντα μπροστά μας ξετυλίγοντας το αόριστο κουβάρι του σεναρίου, και σπρώχνοντάς μας να προχωρήσουμε. 

Ο κόσμος είναι σκοτεινός. Αν αφήσεις το ποντίκι και τα πλήκτρα για μερικά δευτερόλεπτα, τα πάντα σκοτεινιάζουν και η οθόνη σου μοιάζει σβηστή. Κάθε βήμα μας παράγει ηχητικά κύματα τα οποία 'φωτίζουν' το δρόμο. Όμως, όσο εύκολο κι αν ακούγεται αυτό, άλλο τόσο δύσκολο είναι. Τα χρώματα που έχουν επιλεχτεί, τα εφέ και οι συχνότητες μπορούν πολύ εύκολα να σου δημιουργήσουν επιληπτικές κρίσεις, ιδίως αν είσαι ευαίσθητος σε αυτές. Κι εκεί που λες ότι συνήθισες και η αναγούλα που σου προκαλεί το παιχνίδι έφυγε, κάνει κάποια απότομα ξεσπάσματα που σε γυρίζουν στο μηδέν. Είναι ένα δύσκολο παιχνίδι από πολλές απόψεις. Δεν ξέρω αν μπορώ να το προτείνω με σιγουριά. Σίγουρα είναι μια εμπειρία, όμως απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένο κοινό. Κάποιοι ίσως το θεωρήσουν τέχνη, εμένα προσωπικά μου φαίνεται μισοτελειωμένο και κουραστικό. Κουραστικό για τα μάτια και χωρίς ιδιαίτερο νόημα ή ανταμοιβή. Η εμπειρία που σου προσφέρει αφομοιώνεται μόλις τελειώσεις την πρώτη πίστα, οπότε ουσιαστικά το υπόλοιπο είναι μια επαναλαμβανόμενη εμπειρία που καταντά κουραστική. 

Είναι επιτηδευμένα δύσκολο, και έχω ξαναμιλήσει για αυτό. Τα παιχνίδια που δεν έχουν πολλά να δώσουν, αυξάνουν το βαθμό δυσκολίας ώστε να αυξηθεί η διάρκειά τους. Και αυτό, σαν καταναλωτές θα έπρεπε να μας προβληματίζει. Το προσπεράσαμε τη δεκαετία του 80 και του 90, όμως νομίζω πως είναι ένα θέμα που επιτέλους κάποιος πρέπει να θέσει. Μοιάζει κατά πολύ με την λογική του τελικού boss στα βιντεοπαιχνίδια που λέει πως «Όσο με χτυπάς θα δυναμώνω». «Μα άν είναι να δυναμώνεις και να γίνεσαι ανίκητος, ποιός ο λόγος να κρύβεσαι πίσω από μυριάδες νταήδες και αμυντικά συστήματα;» Θέλω να πω, επειδή θέλεις να μεγαλώσεις τη διάρκεια του παιχνιδιού δεν γίνεται να το δυσκολεύεις επιτηδευμένα. 

Το παιχνίδι είναι πρώτου προσώπου και θα λέγαμε πως κατατάσσεται στην κατηγορία action/ platform. Όμως δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά εκεί. Υπάρχουν 'γρίφοι' που είναι σημαντικοί για τη συνέχιση του παιχνιδιού, που απλώς δεν δουλεύουν. Η κίνηση του παίκτη δεν έχει περάσει από ραφινάρισμα, οπότε κάποια απαραίτητα άλματα σε κρίσιμα, είναι ένας μικρός εφιάλτης. Δεν μπορείς να είσαι ποδοσφαιράκι και να μην έχεις δουλέψει την κίνηση της μπάλας. Είναι τόσο απλό. Σε τρία σημεία έφτασα πολύ κοντά στο να το παρατήσω για πάντα. Όπως επίσης και στο να κάνω εμετό, όμως αυτό μπορεί να έχει να κάνει με τη δική μου ευαισθησία στα παλλόμενα χρώματα και φλασαρίσματα του παιχνιδιού.

Συνοψίζοντας : Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ιδέα, όμως με μονότονη και άχαρη υλοποίηση. Το Pulse δε διαθέτει ιδιαίτερη φαντασία μιας και δεν τολμά σε κανένα τομέα και δεν έχει δουλεμένα σωστά character mechanics. Είναι τρομερά κουραστικό για τα μάτια και δε φαίνεται να σου προσφέρει τη μεγάλη αποκάλυψη που σου υπόσχεται από την αρχή. Είναι ένα παιχνίδι που θα το λατρέψεις ή θα το μισήσεις, όμως δεν θα σου αφήσει κάτι να σκέφτεσαι, ούτε θα λαχταράς να γυρίσεις ξανά στον κόσμο του σύντομα.
Box Art
Tested on : PC
Developer : Team Pixel Pi
Publisher : Team Pixel Pi
Available for : PC
Release date : 2015-10-20

3 comment(s)