Welcome, Guest
Username: Password: Remember me

TOPIC: Αντιπράγματα

Αντιπράγματα 2 years 9 months ago #1

  • arcadereplay
  • arcadereplay's Avatar
  • Offline
  • Add-to-carter
  • IT professional
  • Posts: 44
  • Thank you received: 8
Ξεχασμένο βιβλίο (;)που είχα γράψει το 2007-2008. Καλή ανάγνωση σε όποιον αντέξει.....

ΑΝΤΙ-ΠΡΑΓΜΑΤΑ
Του Μπάμπη Ματσαμάκη
2008

1. Τερηδόνα
Το σύμπαν, αυτή η τεράστια μαύρη φούσκα στην τσίχλα του θεού, επεκτείνεται στιγμή με τη στιγμή από την ίδια του την ανάσα. Ο μικρός αυτός μπόμπιρας που αποκαλούμε Θεό,–άλλα το πραγματικό του όνομα είναι Κωστάκης- στεγανοποιεί αέρα σε μικρές και μεγάλες τσιχλόφουσκες. Δημιουργεί για εμάς, παράλληλα σύμπαντα, ανθρώπους και τιποτανθρώπους, πράγματα και αντιπράγματα, στιγμές και αντιστιγμές. Τα πάντα μοιάζουν να αιωρούνται μέσα στην ζαχαρωμένη ανάσα του μικρού Κωστάκη, όπως το σπίτι κάποιου κακομοίρη μέσα στη δίνη ενός τυφώνα στην Καλιφόρνια. Ο μικρός Κωστάκης –μοναχοπαίδι-, δεν γνωρίζει ακόμη πως δημιουργήθηκε ο κόσμος του. Μπορεί όμως, με μεγάλη ευκολία να δημιουργεί εν αγνοία του, δικούς του μικρόκοσμους και αντιμικρόκοσμους.
Αυτό που για κάποιον δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια ξεχασμένη τσίχλα κάτω από ένα σχολικό θρανίο, για εμάς είναι ένα ολόκληρο ζαχαρωτό σύμπαν. Ένα σύμπαν που βρίσκεται κολλημένο πάνω στο αντισύμπαν που δημιούργησε κάποιος μαραγκός. Ο μικρός Κωστάκης δεν γνωρίζει πως μέσα στην τσιχλόφουσκα του, ‘νοήμονα’ όντα που αυτοαποκαλούνται ‘άνθρωποι’ –παρόλο που τις περισσότερες φορές συμπεριφέρονται σαν ζώα-, προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με άλλα νοήμονα όντα στην άλλη άκρη της διαστημικής φούσκας. Προσπαθώντας όμως το αδιανόητο, δεν καταλαβαίνουν πως και οι δικές τους κινήσεις δημιουργούν άλλα, μικρότερα σύμπαντα, αντισύμπαντα, με τα δικά τους νοήμονα και αντινοήμονα όντα να ψάχνουν για επαφή με άλλα όντα και αντιόντα και ούτω καθεξής…
Το ότι το σύμπαν μας είναι μια τσιχλόφουσκα είναι εύκολο να το καταλάβεις, από τις εκφράσεις των κατά καιρούς αστροναυτών –κοσμοναυτών θα σπεύσουν να φωνάξουν κάποιοι- που κάνουν σαν μικρά παιδιά. Αυτή η τεράστια ζαχαρωτή φούσκα ζωγραφίζει στα πρόσωπα τους χαμόγελα που είχαν να βιώσουν από τότε που ήταν ακόμη παιδιά. Τι κάνει περισσότερο ευτυχισμένο ένα παιδί; Ένα ζαχαρωτό. Μια πλανητική τσιχλόκαραμέλα με ρευστό πυρήνα. Αλμυρή μπλε χρωστική των ωκεανών, τραχιά γεύση ρετσινιού και σταριού πασπαλισμένη με γιασεμί και πλούσια γέμιση ζεστής αδαμάντινης καραμέλας..Είναι να τα ζηλεύεις αυτά τα κακομαθημένα παλιόπαιδα που με τα χέρια τους απαλά χαϊδεύουν το φινιστρίνι του διαστημοπλοίου. Που βρίσκονται τόσο κοντά σε πλανήτες με γεύση κεράσι ή ξυνόμηλο και που με διάπλατα μάτια και κοκαλωμένα στόματα χαζεύουν τα ξεχασμένα κομμάτια της τσίχλας που δεν μασούλησε ο μικρός Κωστάκης.
«-Το σύμπαν επεκτείνεται» , θα πουν με περίσσια σιγουριά, όμως αφού αυτό είναι γεγονός, εγώ γιατί εξακολουθώ να μην βρίσκω να παρκάρω;
Ο Κωστάκης τώρα, προσπαθεί να φτιάξει μια φούσκα μέσα στην φούσκα, ή όπως το ονομάζουν στο ετήσιο πρωτάθλημα τσιχλόφουσκας, μια ΄διπλόφουσκα’. Αυτή η φούσκα όμως, συμπιέζει με τέτοια ορμή το δικό μας σύμπαν, που μοιάζει με μια μαύρη τρύπα που τα ρουφάει όλα. Έτσι, πλανήτες με γεύση αγριοβατόμουρου και μέντας καταπίνονται από εκείνη τη δεύτερη ‘εσωτερική’ φουσκαλίθρα και έρχονται σε σύγκρουση με άλλες πλανητικές προσμίξεις, δημιουργώντας μια μοναδική γευστική απόλαυση στον ουρανίσκο του θεού. Αυτές οι ‘διπλές’ φούσκες που εμείς αποκαλούμε ‘μαύρες τρύπες’ πρέπει να ευθύνονται για τις θέσεις παρκαρίσματος. Δεν εξηγείται αλλιώς!
Που και που, η μητέρα του μικρού Κωστάκη, θέλοντας να τον πειράξει, του δίνει μία με την παλάμη της και ‘παφ!’ του καταστρέφει την τσιχλόφουσκα. Οι επιστήμονες έχουν καταγράψει το γεγονός αυτό σαν την εμφάνιση ενός ‘λευκού νάνου’ –Μεταξύ μας, πρέπει να είναι ο μοναδικός νάνος που δεν κατάφερε να μπει σε κάποιο παραμύθι..-
Καθισμένος σε μια υπαίθρια καφετέρια, κάτω από την σιγουριά μιας τέντας –έτσι, για να μάθετε καταραμένα περιστέρια-, άρχισα να συλλογίζομαι πράγματα όπως ‘που πάμε;’, ‘από πού ήρθαμε;’, ‘ποιος ο ρόλος μας στη ζωή;’ Και ‘πως στο καλό καταλήξαμε με τόσες απορίες;’. Αποφάσισα να πάρω τα πράγματα από την αρχή.. «-Και ο Θεός έφτιαξε το φως, και είδε ότι είναι καλό….»
Ο μικρός Κωστάκης, πειραματιζόταν φαίνεται εκείνη την ημέρα, στη σχολική εργασία με τίτλο ‘Η εποχή του σκοταδισμού’. Η ανακάλυψη και μόνο του φωτός από τον Θεό, σε κάνει να σκεφτείς πως μέχρι τότε ζούσε στο σκοτάδι. Στον δικό του κόσμο τα πάντα ήταν σκοτεινά. Δεν είχε καταφέρει ποτέ του να δει κάτι, εκτός κι αν η όραση του έμοιαζε με αυτή του φιδιού –πράγμα που με βάζει σε υποψίες για την παρουσία ενός φιδιού στον κήπο της Εδέμ-. Τώρα, το πώς ξαφνικά αποφάσισε ότι το φως που μόλις είχε δημιουργήσει ήταν καλό, αυτό είναι κάτι υποκειμενικό. Αργότερα βέβαια ανακάλυψε και τον διακόπτη που το κλείνει, για να μπορεί να κοιμάται τα βράδια. Το βασικό θέμα πάντως παραμένει πως μέχρι τότε απλά πειραματιζόταν. Δεν ήξερε τι θα ήταν αυτό που κατασκεύαζε –στην προκειμένη περίπτωση ήταν το φως-, ούτε και σε τι θα του χρησίμευε. Όμως, σε αντίθεση με εμάς, είδε το διαφορετικό αυτό ‘πράγμα’ ως ‘καλό’. Εμείς πάντοτε βλέπουμε το διαφορετικό ως κάτι που πρέπει να πεθάνει εδώ και τώρα! Ε.. Για μια στιγμή!
-Ο θεός δεν πρέπει να γνωρίζει τα πάντα; Δεν είναι ο κυρίαρχος του σύμπαντος;
Πως στην ευχή δεν γνώριζε τι καλά, καλά δημιουργούσε; Δηλαδή, είμαστε οι τυχαίες εφευρέσεις του; Το φως, τα δέντρα, το νερό, τα δημιούργησε κατά τύχη; Ε, περίμενε!
-Τώρα που το σκέφτομαι όμως, μάλλον το ‘καλό’, αφορούσε την ποιότητα. Έτσι είναι. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Δεν μπορεί να ΜΗΝ γνώριζε τι δημιουργούσε. Απλά, μόλις η εφεύρεση του ολοκληρώθηκε –το φως για παράδειγμα- είδε ότι ήταν ‘καλό’. Είχε δηλαδή την απαιτούμενη ποιότητα. Πως φτιάχνει ο μαραγκός ένα καλαπόδι, και λέει στο κολλητήρι του ‘Γιώργο, αυτό το καλαπόδι είναι καλό, όχι σαν το άλλο που φτιάξαμε προχτές. Βάλτο στην άκρη’. Ε.. Για μια στιγμή!
-Αυτό σημαίνει πως αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Θεός δημιουργούσε φως! Και άρα , κάπου στο σύμπαν / πατάρι του, θα υπάρχουν και οι προηγούμενες του προσπάθειες –όπως τα βάζα με τα εκτρώματα πριν το επιθυμητό αποτέλεσμα μιας κλωνοποίησης στο εργαστήρι κάποιου γκριζομάλλη με μουστάκι που ζέχνει επιστήμη-. Κάπου, θα πρέπει να έχει καταχωνιάσει όλες εκείνες τις προηγούμενες προσπάθειες πριν το ‘καλό’.
Ε, περίμενε! -Τι γίνεται εδώ πέρα; Δεν μπορεί δηλαδή ο Θεός απλά να ‘ανακύκλωνε’ τα παλιά του αποτυχημένα πειράματα; Δεν μπορεί απλά να μετουσίωνε και να εξέλισσε το αποτυχημένο φως σε .. ‘καλό’; Σώνει και καλά, κάποιοι να ‘γεύονται’ τώρα το αχαμνό εκείνο φως της πρώτης του προσπάθειας; Ε.. Για μια στιγμή!
-Δηλαδή αν λάβουμε υπόψη μας ότι πριν από κάθε ‘επιθυμητό’ αποτέλεσμα είχαν προηγηθεί ‘πειράματα’, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι; Κάποια άλλη Γη, κάποιο άλλο όμοιο σύμπαν το οποίο είναι ‘ελαττωματικό’; Που εκεί ζουν οι ‘ελαττωματικοί’ άνθρωποι από τα πρώτα πειράματα του Θεού, τρέφονται με ‘ελαττωματικά’ φυτά και λούζονται από ‘ελαττωματικό’ φως; Ε, περίμενε!
-Δεν είναι δυνατόν ο ‘αλάνθαστος’ Θεούλης μας να έχει κάνει κάτι τέτοιο! Αλλά ακόμη και αν αυτό ισχύει, αυτό δεν είναι το ιδανικότερο που μπορούσε να κάνει; Δηλαδή έπρεπε να αφανίσει όλα εκείνα τα ‘ελαττωματικά’ σύμπαντα, όπως κάνουμε εμείς αν δεν μας πετύχουν τα κουλουράκια που ψήνουμε; Ο Θεός μας τους αγαπάει όλους. Σακάτηδες και μη. Όλοι είναι παιδιά του.
Ο εγκέφαλος μου πάσχιζε να βγάλει ένα λογικό συμπέρασμα όταν η μοναδική σκέψη που έδειχνε να επιπλέει στη θάλασσα των σκέψεων μου σαν φελλός ήταν η εξής :
Σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί το τελικό συμπέρασμα πρέπει πάντα να είναι απαισιόδοξο! Πρέπει να φταίει η διατροφή μας τελικά. Κάποτε καταφέραμε να κάνουμε το ‘άλμα’ αφού τρεφόμασταν με βολβούς και ψάρια, και τώρα δεν βλέπουμε την ώρα να γυρίσουμε στα ρόπαλα και τις αρκούδες –όχι ότι τα αφήσαμε ποτέ-. Παραδώσαμε τα σκήπτρα στα μπιφτέκια και τα λουκάνικα με τη δικαιολογία πως ‘Όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν ένα τέλος, τα λουκάνικα έχουν δύο! ‘.
Τρώγοντας τη Ζωή σαν ένα ξαναζεσταμένο τεράστιο Γερμανικό λουκάνικο, στριμωγμένο μέσα σε ένα μικρό άσπρο ψωμί συνειδητοποιείς πως ξεχνάς βασικά πράγματα. Πράγματα όπως το ‘κέτσαπ’, τη ‘μουστάρδα’ και ανάγκες που καθορίζουν τη ζωή σου, όπως ‘πως στο καλό κανελλώνουν ένα ρυζόγαλο;’ η΄ ‘γιατί γεμίζω την κοιλιά μου με την κοιλιά ενός γουρουνιού;’. Είμαστε όλοι μας λουκάνικα, αν κάτι τέτοιο βγάζει νόημα!
Παρατηρώντας τους μικροαστούς μια βροχερή ημέρα να τρέχουν πανικόβλητοι από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο ή να στριμώχνονται σε κίτρινα ψωμάκια με ρόδες που αποκαλούνται ΄ταξί’, βλέπω όλο τον τομέα των αλλαντικών ενός παντοπωλείου να το έχει βάλει στα πόδια! Βλέπω μπιφτεκάνθρωπους, μπριζολόπαιδα, κρεατογύναια, μπουτάκια, στηθάκια, ποδαράκια, λουκανικάνθρωπους (μια διασταύρωση λυκάνθρωπου με λουκάνικο), παριζόγερους γεμιστούς με τυρί και παστουμάνθρωπους των Ιμαλαΐων! Έτσι που η λασπουριά των δρόμων κολλάει πάνω τους, θυμίζει σος από σαλάτα του Σεφ. Μαγιονέζα, κέτσαπ, λίγο αλάτι και μια γερή δόση καλό ουίσκι. Ένας παχύρρευστος καφετί σοβάς που μοιάζει να μπαίνει σαν υποσημείωση στη λέξη ‘λίγδα’. Που κάνει τα απορρυπαντικά πιάτων να χλομιάζουν. Που μπορεί άνετα να βουλώσει μια αρτηρία της καρδιάς, αφήνοντας τα μποτιλιαρισμένα αιμοσφαίρια να κορνάρουν φωνάζοντας ‘-δεν υπάρχει κράτος!’. Όταν ο θεός ανακάλυπτε το κρέας, εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη..
Ο άνθρωπος έχει μια μοναδικότητα στο να στρέφει όλα τα πράγματα εναντίον του. Πήραμε τη ζαχαρωτή ανάσα του μικρού Κωστάκη και την εμβολιάσαμε με την τερηδόνα του πετρελαίου. Δημιουργήσαμε χωματερές στις σχισμές των δοντιών του, και τώρα κάθε φορά που εκείνος κάνει γαργάρες στοματικό διάλυμα σε κάποιο οδοντιατρείο, εμείς αναρωτιόμαστε γιατί πέφτει ‘όξινη βροχή’! Αφού ο Θεός είδε ότι το φως ήταν ‘καλό’, γιατί ολόκληρο το σύμπαν είναι μαύρο , βυθισμένο στο σκοτάδι;
Η ζωή ήταν μικρή. Και εύκολη. Πως στην ευχή καταλήξαμε με τόσες απορίες;
Σαν υπερκατάσκοπος των πέντε Ηπείρων –Τελείως συμπτωματικά πέρασε από το μυαλό μου πως τα ονόματα όλων των Ηπείρων τελειώνουν με το γράμμα που αρχίζουν, όπως και το ότι για να είναι κάποιος υπερκατάσκοπος σε πέντε ηπείρους θα πρέπει να μιλάει Ρώσικα, να έχει γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά, σκούρο δέρμα, σχιστά μάτια, μικρό ύψος, να φοράει ψάθινες φούστες και να κρατάει ξύλινα ματσούκια καθώς και να μπορεί να ανοίξει μια τρύπα σε πάγο πάχους πενήντα εκατοστών από όπου θα ψαρέψει μπακαλιάρο για το ιγκλού του. Για να μην πω πως θα πρέπει να έχει χαλκά στη μύτη, ανθρώπινο κόκαλο στα μαλλιά του, να μπορεί να ξεχωρίσει τον Πικάσο από τον Πίκατσου και να πίνει τον εσπρέσσο του με καλαμάκι, χτυπημένο όχι ανακατεμένο και με μια φέτα λεμόνι.-, ξεκινώ μια τυπική ασύρματη ημέρα του ειδώλου μου. Σε κάνει να αναρωτιέσαι, πως είναι δυνατόν λίγος αέρας σε μια τσίχλα να έχει δημιουργήσει τόσα πολλά πράγματα, η λογική λέει όμως πως όταν είσαι πιτσιρικάς και παίζεις με τη ζάχαρη, το μόνο που θα κληρονομήσεις είναι ‘Τερηδόνα’ –Να σημειώσω εδώ πως υπάρχει κάτι αποκρουστικό στην ίδια την λέξη. Είναι αδιανόητο πως μερικές λέξεις μπορούν να περιγράψουν επακριβώς αυτό για το οποίο προορίζονται. Η λέξη ‘τερηδόνα’ είναι από μόνη της αποκρουστική. Ο πρώτος άνθρωπος που την πρόφερε δεν τα κατάφερε και ξεψύχησε επιτόπου-. Αυτό που για τον μικρό Κωστάκη δεν είναι τίποτε άλλο παρά μερικά δευτερόλεπτα, σε εμάς μοιάζει με κάμποσα δισεκατομμύρια χρόνια. Αντιλαμβανόμαστε την εξέλιξη μας από αμοιβάδα σε τιποτάνθρωπο ως κάτι καλό, παρόλο που δεν αποτελούμε τίποτε παραπάνω από μικρόβια ανθεκτικά στο στοματικό διάλυμα που η μητέρα του μικρού Κωστάκη ψωνίζει από το φτηνό γειτονικό σούπερ μάρκετ. Είμαστε μικρόβια με συνείδηση, Κάτι που είναι πιο τρομακτικό από όσο ακούγεται –τρομακτικότερο και από την λέξη ‘τερηδόνα’ θα τολμήσω να πω-..
Οι φυσικές καταστροφές, οι απειλές από κομήτες, και οι ηλιακές ακτίνες είναι οι απεγνωσμένες –και μάλλον καταναγκαστικές από τη μητέρα του- ενέργειες του μικρού Κωστάκη, να επιδείξει ‘καλή διαγωγή’. Έτσι, ανά τακτά χρονικά διαστήματα που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως ‘αιώνες’ ή ‘χιλιετίες’ παρόλο που δεν είναι μεγαλύτερα από μερικές ώρες –δώδεκα, συνιστούν οι οδοντίατροι-, εκείνος πλένει τα δόντια του, χρησιμοποιεί οδοντικό νήμα, μεσοδόντιο βουρτσάκι και κάνει γαργάρες με Πλύστεριν.
*Καμία τσιχλόφουσκα δεν τραυματίστηκε για τις ανάγκες συγγραφής αυτού του κεφαλαίου.

2. Η καταγωγή των Δειλών
Οι Τιποτάνθρωποι δεν ήταν πάντοτε έτσι. Παλαιότερα, όταν συγκεντρωμένοι απολάμβαναν τον αχνιστό τους ζωμό από Προβατοκάμηλο ή Ωραιότραγο, γύρω από ένα τσουκάλι που έβραζε, δεν πίστευαν σε συγκεκριμένα πράγματα. Εκείνες οι αρχικές μορφές του σημερινού μας Βακτηριδίου, μπορούν να χαρακτηριστούν αφελής. Ο αρχηγός τους –Πρόγονος του Bob Marley και εφευρέτης του ‘ριγέ’ που αργότερα μετονομάστηκε σε ‘ρέγγε’- , ύστερα από βαθιά φιλοσοφική σκέψη και υπό την επήρεια ακόμη του οπίου και μιας χούφτας μασημένα βότσαλα που είχαν βουτηχτεί σε βλέννα βατράχου, πίστεψε ότι συνομίλησε με τον Δημιουργό του, ο οποίος μάλιστα του παρείχε και μια λίστα με αποφθέγματα. Η πικρή αλήθεια ήταν πως το εγχειρίδιο είχε γραφτεί από κάποιον Κινέζο με μακρύ μούσι, χρόνια πριν και στο πίσω μέρος του υπήρχε η επιγραφή ‘Δια χειρός Κομφούκιου’, που αργότερα παρερμηνεύτηκε ως ‘Δια χειρός Βαράγκη’ και όλοι πίστεψαν ότι τόσο ο πατέρας, όσο και ο ‘Υιός divine’ ήταν ξυλουργοί ή επιπλοποιοί. Το εγχειρίδιο περιείχε τα παρακάτω αποφθέγματα.
«Μην στεναχωριέσαι για πράγματα που διορθώνονται,
καθώς και για πράγματα που Δεν διορθώνονται.»
«Μην στενοχωριέσαι για πέτσινα πέναλτι που έχουν δοθεί την σεζόν που πέρασε»
«Φτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα, άλλα αυτός που θέλει πολλά. Αν τώρα έχεις πολλά, υπάρχει πάντα κάποιος ‘θεός’ πρόθυμος να σε ξελαφρώσει..»
«Ένας πλούσιος ηλίθιος είναι πάντοτε πλούσιος.
Ένας φτωχός ηλίθιος, είναι πάντοτε ηλίθιος.
Ναι, όπως και να έχει, είσαι ηλίθιος.»
«Όταν οι ηδονές μας εξαντλήσουν, πιστεύουμε ότι
τάχα εμείς εξαντλήσαμε όλες τις ηδονές.»
«Δέκα χρονών είναι η καλύτερη ηλικία για ένα παιδί.
Πολύ μεγάλο για να κλαίει, και πολύ μικρό για να δανείζεται το αυτοκίνητο σου.»
«Μην πιστεύεις το ‘πάντα’ του ερωτευμένου και το ‘ποτέ’ του μεθυσμένου.
Επίσης μην πιστεύεις το ΄τίποτα΄ του μηδενιστή και το ΄όλα΄ του αισιόδοξου.»
«Ο ηλίθιος περιπλανιέται. Ο σοφός ταξιδεύει. Ο θεός κάθεται σπίτι!»
«Ο απαισιόδοξος χαρακτήρας είναι ένας αισιόδοξος με εμπειρία»
«Ο κόσμος ξεκίνησε χωρίς τον άνθρωπο, και θα τελειώσει χωρίς αυτόν.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ξεκίνησε χωρίς τον θεό και θα τελειώσει επίσης χωρίς αυτόν..»
«Η αποτυχία της προετοιμασίας, είναι προετοιμασία της αποτυχίας»
«Λογική είναι η τέχνη να κάνεις λάθος με αυτοπεποίθηση.»
«Σήμερα είναι το χτες με το οποίο θα στενοχωριέσαι αύριο.
Άρπα την Αϊνστάιν με τη θεωρία της σχετικότητας..»
«Η τύχη χτυπά μόνο μια φορά την πόρτα. Η ατυχία όμως έχει μεγαλύτερη υπομονή..
Υποσημείωση : Σχέδιο για την τοποθέτηση αυτόματου ανιχνευτή κίνησης τύχης έξω από την πόρτα, θα βρεις στο ένθετο έντυπο...»
Στο τελευταίο φύλλο του εγχειριδίου υπήρχε, κάτω από την υπογραφή του συγγραφέα μια πρόταση που έλεγε « Η μετριοφροσύνη είναι μια από τις επτά χιλιάδες αρετές μου. Με αγάπη, ο Θείος». Αυτό το ‘Θείος’ είναι που αργότερα παρερμηνεύτηκε από κάποιον Τιποτάνθρωπο που νόμισε ότι έγραφε ‘Θεός’. Το ‘θεϊκό’ εγχειρίδιο έκανε το γύρω του κόσμου, τυπώθηκε και διανεμήθηκε σχεδόν παντού. Ακολουθώντας τα αποφθέγματα του βιβλίου, οι Τιποτάνθρωποι μεταλλάχτηκαν, εξελίχτηκαν, ισχυροποιήθηκαν. Έφτασαν να ισχυρίζονται ότι μπορούν να συνομιλήσουν με το Θεό και ότι κάποια μέρα όλοι θα πάμε κοντά του –το γνωστό σε όλους ‘-Έλα στο Θείο!’. Ο Θείος όμως –ή Θεός, όπως θέλετε πείτε τον- , παραμένει ένα σχολιαρόπαιδο που δεν σταματάει ποτέ να μασουλάει τσίχλες, τις οποίες κλέβει από το γειτονικό ψιλικατζίδικο. Ονειρεύεται πως μια ημέρα θα ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο και θα δοκιμάσει όσα περισσότερα γλυκά μπορεί, πριν κάποιος γιατρός του ανακοινώσει πως δίνει στην λέξη ‘ζάχαρο’ καινούργια ερμηνεία.
Ο Τιποτάνθρωπος στην αρχή δεν είχε συνείδηση. Έκανε αυτό για το οποίο τον προόριζε η χημική ένωση της θεϊκής ζάχαρης. Δηλαδή, σκάλιζε κοντάρια, έξυνε βράχους, έτρωγε βουβάλια και έφτυνε κόκκινη μπογιά στους τοίχους σπηλαίων. Δεν ήξερε γραφή και ανάγνωση και καθημερινά θεμελίωνε την ‘θεωρία της ασχετοσύνης’. Μια εσωτερική ανάγκη, αρχέγονο συναίσθημα τον έκανε να βγάζει περίεργους φθόγγους και κραυγές όπως ‘Γκαούρ, βρχχχμνξ, πρρρρρρ τσ τσ τσ’ και άλλα τέτοια –Παρένθεση, αν εκείνη τη στιγμή ο Θεός του πέταγε άπειρες γραφομηχανές, κάποια στιγμή μπορεί και να είχε γράψει τα έργα του Σαίξπηρ, επειδή όμως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε Ο Σαίξπηρ, αυλαίες, θέατρα, εισιτήρια και κυρίως ταξιθέτριες, δεν το έκανε-. Σε αυτή την πρωτόγονη κατάσταση η αμοιβάδα που αποκαλούνταν Τιποτάνθρωπος δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. Έμοιαζε περισσότερο με μια σκάφη, παρά με ένα υπερσύγχρονο πλυντήριο-στεγνωτήριο –Το οποίο χρησιμοποιούσε και η μαμά του Κωστάκη-. Άθελα του και πάλι, ο ‘Θείος’ έριξε στον γευστικό πλανήτη –Ας το παραδεχτούμε πια. Δεν είναι πλανήτης άλλα απλώς τα ούλα του μικρού Κωστάκη- την ‘Σοφία’. Η σοφία εκείνη την περίοδο είχε την μορφή ‘Σολωμού’ ή ‘Σαρδέλας’ και έφτασε στον πλανήτη μέσα από μια μισό-μασημένη πίτσα. Τότε δεν ήταν γνωστό άλλα τα δύο αυτά ψάρια , είναι τα μοναδικά στον κόσμο που είναι πλούσια σε Ωμέγα Τρία, ένα συστατικό που ευθύνεται για την ισχυροποίηση των εγκεφαλικών νευρώνων και την ‘εξέλιξη’ του Τιποτανθρώπινου νου. Μπορεί κανείς να αντιληφθεί την ισορροπία που υπάρχει στον κόσμο αν σκεφτεί πως και οι πλούσιοι, και οι φτωχοί παίρνουν το συστατικό. Οι μεν από το Σολωμό, και οι δε από τη Σαρδέλα. Αργότερα το Ωμέγα Τρία έγινε διαστημόπλοιο σε κάποια επιτυχημένη σειρά στην Τηλεόραση, την πιο ξεκούραστη και αποτελεσματική μέθοδο εξόντωσης των ούλων του μικρού Κωστάκη, που έχει υπάρξει ποτέ!
Ο τιποτάνθρωπος είναι περίεργο πλάσμα. Γρήγορα κατάλαβε πως ο σκοπός του ήταν να αναπαραχθεί, να εξαπλωθεί και να καταστρέψει την ‘εξορία’ του. Αρχικά κάποιος με το παρατσούκλι ‘γκνάουμ φρρρ φωβ’ ξεκίνησε να κατασκευάζει λίθινα βέλη - μεταξύ μας απλά προσπαθούσε να φτιάξει πέτρινα ψαροκέφαλα τα οποία αργότερα θα προσάρμοζε πάνω σε παλούκια για να δελεάσει αρκούδες-. Είναι ωραίο να βλέπεις πως μια απλή εφεύρεση μπορεί να οδηγήσει στην επανάσταση. Η συγκεκριμένη οδήγησε στην κατασκευή κονταριών για σφουγγαρίστρες. Ο γνάουμ φγρρρ φωβ αργότερα έγινε δισεκατομμυριούχος μεγιστάνας εκτροφέας αρκούδων Γρίζλι. Πέθανε σε βαθιά γεράματα ενώ προσπαθούσε να ανακαλύψει γιατί ο λευκός καρχαρίας έχει ανοσία σε όλες τις γνωστές αρρώστιες, ενώ έχει αποδειχτεί επιστημονικά πως δεν έχει. Κάθε πλάσμα κάνει ανακαλύψεις. Είτε πρόκειται για τον μυρμηγκολέοντα που σκάβει ένα ‘κινούμενο λάκκο’ και παγιδεύει τα θύματα του, είτε για το θαλάσσιο σαλιγκάρι θηρευτή, που χρησιμοποιεί την γλώσσα του σαν ξίφος και μπορεί να σκοτώσει με ένα μόνο άγγιγμα έναν τιποτάνθρωπο σε τέσσερα μόλις δευτερόλεπτα, είτε απλά για τον τερμίτη της ερήμου, ο οποίος κατασκευάζει ουρανοξύστες από κόπρανα και σάλιο, και ύστερα νοικιάζει τα διαμερίσματα σε δρυοκολάπτες, σαύρες και φονικές σφήκες. Η εφευρετικότητα φαίνεται να είναι μια εσωτερική ανάγκη των πλασμάτων, να εκμεταλλευτούν τους φυσικούς πόρους και να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους. Η διαφορά με τους τιποτανθρώπους είναι πως οι κατασκευές και οι ανακαλύψεις τους, μπορούν να ωφελήσουν μακροπρόθεσμα πολλά άλλα πλάσματα, δημιουργώντας έτσι έναν φαύλο κύκλο εξέλιξης που μόνο καλός μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο τιποτάνθρωπος ανακαλύπτει και κατασκευάζει πράγματα που μόνο ο ίδιος μπορεί να χρησιμοποιήσει (και συνήθως σπάνια χρησιμοποιεί τελικά) τα οποία μόνο καταστροφή μπορούν να φέρουν σε όλα τα υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη. Είναι ένας τρόπος να ‘μετρήσει’ την θέση του στο βασίλειο των πλασμάτων. Σκέφτεται πως αφού έχει τη δύναμη να προκαλέσει κακό σε όλα τα υπόλοιπα ζώντα πλάσματα, πρέπει να βρίσκεται στην κορυφή. Είναι ο βασιλιάς.
Η αλήθεια είναι όμως ο νόμος της φύσης. Και αυτός λέει ρητά πως ‘όσο μεγαλύτερη η καταστροφή, τόσο μεγαλύτερη η ανασφάλεια’. Δεν είναι το πιο δυνατό πλάσμα ο τιποτάνθρωπος, άλλα το πλέον δειλό. Το πιο αδύναμο και ανασφαλές. Ουσιαστικά είναι το μόνο πλάσμα που χρειάζεται να ανακαλύπτει συνεχώς τρόπους αυτό-επιβεβαίωσης και επιβράβευσης. Έχει με τον καιρό μάθει να χλευάζει τα υπόλοιπα πλάσματα, ενώ το μόνο που κάνει από την αρχή του χρόνου, είναι να τα αντιγράφει. Χάρη σε αυτά δημιούργησε τον τροχό, το αεροπλάνο, το ελικόπτερο, τα φράγματα, ακόμη και τα ψάθινα πλεκτά καλάθια. Είναι αστείο να χλευάζεις το σκαθάρι όταν αυτό μπορεί να σου διδάξει πως θάβεται ένα πτώμα, ενώ εσύ δεν μπορείς και δεν χρειάζεται να του διδάξεις τίποτα. Αρχαίοι λαοί είχαν για θεό ένα σκαθάρι. Φαντάζεται κανείς όμως μια κοινωνία σκαθαριών που να έχουν για θεό ένα δίποδο πλάσμα στα όρια του Αμόκ καταστροφής του πλανήτη; Ποιος θα ήθελε να έχει για θεό του ένα δειλό και μίζερο πλάσμα που το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να καταστρέφει; Πώς να εναποθέσεις τις ελπίδες σου πάνω σε κάποιον που με την πρώτη ευκαιρία θα σε καταστρέψει. Θα σε αφανίσει και ύστερα θα σε αντιγράψει..
Ο πλανήτης, αυτή η γευστική χημική δημιουργία, προϊόν πειράματος σε κάποιο ζαχαροπλαστείο στο σύμπαν του μικρού Κωστάκη, έχει με τον καιρό μάθει να αντιμετωπίζει τις απειλές. Προσπαθεί να εφεύρει νέους τρόπους αντιμετώπισης όσων επιθυμούν την εξαφάνιση του. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται συστηματικά με την εξόντωση του τιποτανθρώπινου γένους. Για πολύ καιρό τώρα, αυτό το δίποδο πλάσμα που –άκουσον άκουσον- έχει το μυαλό στο πάνω μέρος του σώματος του, αντιδρά και αντικρούει στις πιο βίαιες και μελετημένες επιθέσεις του. Χιλιάδες ασθένειες, τρομακτικά φαινόμενα και απλησίαστα πλάσματα έχουν ριχτεί στη μάχη με τον τιποτάνθρωπο, άλλα δεν φαίνεται να του προξενούν βλάβη. Λοιμοί, πανούκλες, καρκίνοι, aids, σεισμοί, τσουνάμι, ανεμοστρόβιλοι, τυφώνες, πυρκαγιές. Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να ταρακουνήσει τον τιποτάνθρωπο. Να τον κάνει να υποχωρήσει και να σκεφτεί το πως θα καταφέρει να συνυπάρξει ειρηνικά με τον πλανήτη. Τίποτα! (ούτε καν το Avatar).. Ξεπερνά σφυρίζοντας αδιάφορα τις ασθένειες, τσαλαβουτά στα τσουνάμι και χορεύει στον ρυθμό του εγκέλαδου, χλευάζοντας εκτός από τον ετοιμοθάνατο πλανήτη και την ίδια τη ζωή. Φλερτάρει με την μετοίκηση του σε κάποιον κοντινό πλανήτη –κύτταρο -δόντι, όπου θα μπορέσει ανενόχλητος να συνεχίσει το έργο της καταστροφής του. Κοιτάτε τον!
Τώρα ο τιποτάνθρωπος έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου κάνει τον απολογισμό του. Βάζει σε μια σειρά όλα αυτά για τα οποία πάλεψε, καταγράφει την ιστορία του –ώστε να μπορούν οι απόγονοι του στο μέλλον να καταστρέφουν με τους ίδιους ακριβώς τρόπους- και ψάχνει απεγνωσμένα να ορίσει τον μόνιμο εχθρό του. Ξαφνικά, ο πλανήτης γίνεται ΄φίλος΄ του, και το ίδιο του το γένος ΄δολοφόνος΄. Η πραγματικότητα όμως βρίσκεται πολύ πιο μακριά από αυτό. Αρχίζει να κατασκευάζει αντικείμενα φιλικά προς το περιβάλλον, που όμως δημιουργούνται με μεθόδους που καταστρέφουν το περιβάλλον. Ξεγελά τον ίδιο του τον εαυτό και αυτοχαρακτηρίζεται καλός, ώστε να καταφέρει να βρει την δύναμη να συνεχίσει την καταστροφή. Σκεπάζει με το πέπλο του οικολογικού τα πάντα γύρω του, ώστε να αντλήσει ενέργεια για να αρχίσει από την αρχή. Κόβει, καίει, σκοτώνει, διαλύει ότι μπορεί να κοπεί, να καεί , να σκοτωθεί και να διαλυθεί σε μικρά κομμάτια –μικρότερα κι από αυτά που μπορεί να δει-. Φροντίζει να μην αφήσει τίποτα όρθιο, και αυτό το κάνει για ένα και μόνο λόγο. Για να εδραιωθεί στην πυραμίδα αυτού του γευστικού πλανήτη. Ζητά μονίμως επιβεβαίωση, σαν κάποιος νεαρός που κοιμάται με τέσσερις διαφορετικές γυναίκες συγχρόνως. Αυτό που δεν θέλει να δει όμως είναι πως στο τέλος θα καταλήξει να κολλήσει μεταδοτικά νοσήματα όπως και μια μόνιμη απογοήτευση. Το συναίσθημα αυτό δεν χορταίνει ποτέ. Είναι σαν τον μεγαλόστομο βάτραχο. Ο βάτραχος αυτός είναι τόσο αδηφάγος που μπορεί να φάει οτιδήποτε περάσει από μπροστά του, ακόμα κι έναν βάτραχο της ίδιας του της ράτσας. Ακόμη κι έναν βάτραχο διπλάσιο σε μέγεθος από αυτόν. Γνωρίζει καλά πως όταν τον καταπιεί το στομάχι του θα σκάσει, άλλα αυτό δεν τον σταματά. Η ζωή του όλη είναι να τρώει και να καταπίνει οτιδήποτε κινείται. Η ζωή του όλη είναι ο θάνατος του..
Στην αρχή, πάνω στον πλανήτη υπήρχαν τέσσερις διαφορετικές φυλές τιποτανθρώπων. Έτσι, είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς τι χρώμα είχε ο πρωτόπλαστος. Οι διαφορετικές αυτές γεύσεις –μανταρίνι, κεράσι, βανίλια ,καφές- αντιστοιχούσαν σε τέσσερα φανταχτερά χρώματα, το λευκό, το μαύρο, το κίτρινο και το κόκκινο –αν και το μαύρο χαρακτηρίζεται ως συγκέντρωση όλων των χρωμάτων, ενώ το λευκό ως απουσία χρωμάτων-. Ο πλανήτης λοιπόν έμοιαζε με ένα ξεχωριστό γλύκισμα με πολύχρωμη γαρνιτούρα. Όμως όταν προσπαθείς να συνδυάσεις τόσες γεύσεις μαζί, δεν παίρνεις πάντοτε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Έτσι, η εμβολιασμένη από την φύση δυσοσμία με την κωδική ονομασία "συνείδηση" δεν μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητους τους τιποτανθρώπους. Αρχικά το κεράσι –η κόκκινη φυλή- δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για τις υπόλοιπες και εγκαταστάθηκε σε μια τεράστια περιοχή με μπόλικες χρυσές νιφάδες και μεγάλα ποτάμια μέντας, όπου ανακάλυψαν τη χαρά του να φοράς φτερά στο κεφάλι, να παίρνεις το σκαλπ του φίλου σου με ένα πυροσβεστικό τσεκούρι και να καπνίζεις μια δίμετρη πίπα με καπνό αρωματισμένο με ούρα αγελάδας. Ανακάλυψαν επίσης κωδικές ονομασίες για τα μέλη της φυλής τους, όπως το καφέ πρόβατο, η οπλή που σκοτώνει, το νερουλό εξάμβλωμα και άλλα τέτοια υπέροχα. Άρχισαν να πλέκουν ονειροπαγίδες –εφεύρεση που αργότερα οδήγησε στην κατασκευή της κάμερας-, τρίγωνες σκηνές –που με τη σειρά τους αργότερα εκμεταλλεύτηκαν από το στρατό-, και δερμάτινα σακάκια –που εν τέλει έγιναν καμβάδες για χιλιάδες λογής κονκάρδες στα χέρια της λευκής φυλής και των μηχανόβιων επαναστατών τους-. Αργότερα, μια ομάδα της γεύσης βανίλιας άρχισε να εξοντώνει το κεράσι για να φτιάξει λικέρ. Απίστευτες ποσότητες λικέρ…
Με τη δικαιολογία ότι το λικέρ πίνεται μετά τον καφέ, άρχισε να αιχμαλωτίζει μέλη της φυλής του καφέ, ώσπου στο τέλος κατάφερε να την υποδουλώσει. Η κίτρινη φυλή, ή αλλιώς μανταρίνι, αρωμάτιζε μια μεγάλη περιοχή στην Ασία. Την αρωμάτιζε μάλιστα με τέτοιο ρυθμό που στο τέλος δεν έμεινε ούτε τετραγωνικό εκατοστό χωρίς μόριο μανταρινιού. Πλέον σαν μανταρίνι πρέπει να ζητήσεις ειδική εξαίρεση για να κάνεις πάνω από ένα κουκούτσι, ειδάλλως γίνεσαι κομπόστα.
Τα χρόνια κύλησαν, και πλέον υπήρχαν μόνο τρεις φυλές στον πλανήτη. Κανείς δεν γεύτηκε ποτέ ξανά κεράσι. Η λευκή φυλή –υπερδραστήρια από τις ποσότητες καφέ που είχε καταναλώσει- αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα από την καφεΐνη. Έτσι, η μαύρη φυλή βρήκε την ευκαιρία να ορθοποδήσει. Πλέον, έχει καταφέρει μέχρι να ορίσει τον δικό της αρχηγό στην φυλή της βανίλιας. Η κίτρινη φυλή συνεχίζει να αρωματίζει τετραγωνικά χιλιοστά από όποια επιφάνεια βρίσκει –έχει το πιο έντονο άρωμα-. Σιγά, σιγά και με γνώμονα την εσωτερική εμβολιασμένη συνείδηση, ο τιποτάνθρωπος αναγκάστηκε να αποδεχτεί τις υπόλοιπες γεύσεις. Αυτό δεν σημαίνει πως έπαψαν οι εχθροπραξίες. Ίσα, ίσα, γνωρίζει καλά πως μόνο η γεύση που θα ικανοποιήσει περισσότερο τον μικρό Κωστάκη, θα μείνει ζωντανή στο τέλος… Ίσως και ο Μητσοτάκης.
Ο τιποτάνθρωπος, ως γεύση και ως πλάσμα είναι ηλίθιος!
Είναι τόσο ηλίθιος που νομίζει πως αν τρέξει γρηγορότερα, θα ξεπεράσει τον χρόνο. Θα παρακάμψει διαδικασίες που υπάρχουν από την γέννηση του κόσμου. Πιστεύει πως όσο πιο αγχωμένα κουνά τα πόδια του, όσο πιο βαριά ξεφυσάει, τόσο γρηγορότερα θα έρθει το τρένο. Ότι όσο πιο κοντά βρίσκεται στην πόρτα, τόσο πιο γρήγορα αυτή θα ανοίξει. Ότι αν κοιτάξει το ρολόι του τουλάχιστον εκατό φορές το λεπτό, ο χρόνος θα κυλήσει γρηγορότερα. Μιλάμε για τέτοια ηλιθιότητα.
Είναι τόσο ηλίθιος που πιστεύει ότι τα πάντα έχουν δημιουργηθεί για εκείνον. Φανταστείτε το.. Ο πλανήτης, ο γαλαξίας, το σύμπαν, τα ούλα του μικρού Κωστάκη, έχουν δημιουργηθεί αποκλειστικά και μόνο για δική του τέρψη. Είναι τόσο βλακώδες και υποανάπτυκτο ον που δεν φοβάται να δοκιμάσει κρέας ασβού, τηγανητές κατσαρίδες και κοπανιστά οχτάποδα πλάσματα του ωκεανού. Η βλακεία του ξεπερνά τόσο πολύ τα παγκόσμια στάνταρντς που φτάνει στα όρια της εξυπνάδας, όπως η φάλτσα ακραία τζαζ μουσική πλησιάζει στα όρια της "σωστής" μουσικής.
Είναι τόσο κόπανος, που σκοτώνει, απορρίπτει, καταναλώνει, με την δικαιολογία "-αφού μπορώ.."
Για τον τιποτάνθρωπο, το κρέας της Κυριακής, είναι νοστιμότερο τη Δευτέρα…
Για έναν περίεργο λόγο, τα νούμερα πάντοτε έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την ιστορία του Τιποτανθρώπου –μάλλον δεδομένου του ότι και ο ίδιο είναι ένα από αυτά, και ίσως το μεγαλύτερο από όλα..-. Χάρη σε αυτά, κατάφερε να ευθυγραμμίσει τους γευστικούς κοντινούς πλανήτες και να χαράξει την πορεία του. Αποφάσισε ότι αυτό που βλέπει στον ουρανό δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από το παρελθόν, και με βάση αυτό χαρακτήρισε τον πλανήτη του μελλοντικό. Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίστηκε μελλοντολόγος και πολύ μπροστά από την εποχή του. Ζούμε στο μέλλον επειδή το φως κάνει εκατομμύρια χρόνια να ταξιδέψει –μην ξεχνάτε ότι πρέπει να περάσει μέσα από τα σιδεράκια στα δόντια του μικρού Κωστάκη, τους πόρους της γλώσσας του, τα σφραγίσματα και την πρώτη φούσκα της διπλόφουσκας-. Μπορεί άραγε να μάθει να διαβάζει το παρελθόν στους μακρινούς πλανήτες; Θα μπορέσει ποτέ να κάνει μια σύγκριση με την δική του πορεία; Θα βγάλει ποτέ το συμπέρασμα ότι πρέπει να εξαφανιστεί ως είδος; Μήπως το γνωρίζει ήδη και κάνει ότι μπορεί για να το φέρει εις πέρας; Μήπως για αυτό έχει στραφεί εναντίον του είδους του πραγματοποιώντας πολέμους και εφευρίσκει όλο και περισσότερες νέες καταστροφικές μορφές ενέργειας; Ή μήπως όλες του οι κινήσεις γίνονται σπασμωδικά γιατί βλέπει την επερχόμενη καταστροφή του; Κοπανιέται στα μικρά κύματα όπως κάποιος που πνίγεται. Τσαλαβουτά στην απέραντη θάλασσα της τρομάρας του.
Ο τιποτάνθρωπος, έτσι όπως τα έχει καταφέρει, μοιάζει με κολίμπρι. Αυτό το μικρό φτερωτό πλάσμα είναι καταδικασμένο σε έναν αέναο κύκλο ενέργειας. Όλο του το ‘είναι’ αφορά την συλλογή του πιο πλούσιου σε σάκχαρα νέκταρ λουλουδιών, για να καταφέρει να τροφοδοτήσει τον ‘κινητήρα’ του. Όλη του την ζωή την ξοδεύει ρουφώντας νέκταρ, γιατί το νέκταρ του δίνει την απαιτούμενη ενέργεια να κουνά τα φτερά του, έτσι ώστε να μπορεί να ρουφήξει νέκταρ. Ένας φαύλος κύκλος χωρίς την παραμικρή ιδέα νοήματος. Μια σταθερή και επαναλαμβανόμενη ζωή χωρίς νόημα. Σαν ένα μικρό κολίμπρι, ο τιποτάνθρωπος, ζει για να καταστρέφει και να κυριαρχεί. Η καταστροφή του δίνει την πλασματική του κυριαρχία, και η κυριαρχία τον οδηγεί σε μεγαλύτερες καταστροφές. Άλλος ένας ηλίθιος αέναος κύκλος που έχει ασπαστεί μέχρι κι ο ίδιος ο Δημιουργός. Αυτός ο παιχνιδιάρης μπόμπιρας που ‘έτσι για το γαμώτο’ είπε να ρίξει ένα δέντρο και ένα φίδι στον τέλειο του κόσμο, για να δει αν μπορεί να καταστραφεί. Που, τσίγκλησε τον τιποτάνθρωπο κι ήταν σαν να του έλεγε ‘-έλα, δείξε μου τι μπορείς να κάνεις’. ‘-Δείξε μου πως μπορεί ένα τόσο μικρό και ασήμαντο δίποδο να καταστρέψει έναν ολόκληρο παράδεισο’. Κι ύστερα τον τοποθέτησε στον πιο υπομονετικό πλανήτη. ‘-Εδώ θα ζήσεις’ , του είπε. ‘-Εδώ θα βασιλέψεις και θα καταστρέψεις. Εδώ θα τελειοποιήσεις την τέχνη σου’. Ίσως τελικά να μην ήταν τιμωρία…

3. Φταίω άρα Υπάρχω
Κάτι το σαθρό υπάρχει σε αυτό το αλισβερίσι μεταξύ του καλλιτέχνη και του δημιουργήματος του. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά σε αυτή τη ‘σχέση’. Το δημιούργημα, μοιάζει να δίνει ζωή στον καλλιτέχνη, καθώς ο καλλιτέχνης δίνει ζωή στο δημιούργημα. Ή μήπως δεν δίνει ζωή σε αυτό, άλλα στις πιο απόμακρες, απόκοσμες, ανείπωτες, χλιαρές, άχρηστες και ανώριμες εσωτερικές ανησυχίες του; Στις πιο λάθος, εγωκεντρικές, διεστραμμένες, αναρχικές και ακούσιες σκέψεις του;
Σκέψεις και ανησυχίες που κανέναν δεν ενδιαφέρουν. Που δεν αλλάζουν τον κόσμο. Που δεν στρεβλώνουν την πραγματικότητα, δεν καμπυλώνουν τον χωροχρόνο, δεν ξεγυμνώνουν την αλήθεια άλλα παραμένουν ωμές και δύσοσμες να σπρώχνουν με τους αγκώνες τους, τους πάντες και τα πάντα, για να βολευτούν ανάμεσα τους. Που διεκδικούν μια θέση στον κόσμο με το ‘έτσι θέλω’, με το ‘αφού μπορώ’, με το ‘εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου’. Είναι αυτή η πραγματική δύναμη του καλλιτέχνη, ή μας ορίζει την παγκόσμια ‘αδυναμία’ να πούμε ‘τέλος’, ‘ως εδώ’, ‘ευχαριστώ δεν θα πάρω’; Ποιος οριοθετεί πως ‘δεν υπάρχουν όρια’ στην τέχνη; Ποιος οριοθετεί ταυτόχρονα τη σαθρότητα; Ποιός αποφασίζει για το που θα τοποθετήσω την παρένθεση και την παύλα μου; Πως όλα αυτά γίνεται να εμβολιάζονται στην παντοκρατορία των ηλιθίων που κάποιοι ονομάζουν ‘δημοκρατία’, ‘ολιγαρχία’, ‘δικτατορία’; Πως γίνεται να μην φταίει κανείς; Είναι δυνατόν για τα πάντα ο υπαίτιος να είναι μια ‘ιδέα’; Ποιος ζωγραφίζει την γραμμή του ορίου, από όπου τελειώνει η ευθύνη του ‘προσώπου’ και ξεκινά η ευθύνη της ‘ιδέας’; Ο καλλιτέχνης;
Ο τιποτάνθρωπος δεν είναι ιδέα ούτε όμως και πρόσωπο. Είναι η ενδιάμεση κατάσταση. Η μουχλιασμένη σκέψη του πρωίμου καλλιτέχνη που δεν έχει προλάβει να σαπίσει. Είναι ο σταθμός στη μέση της ερήμου, όπου ένας γέροντας με μακρύ μπαστούνι υπομονετικά περιμένει τη θεία φώτιση –ενίοτε και την θεία από το Σικάγο-. Και όσο περιμένει κάποιον, κάποια αναλαμπή να του δώσει το σινιάλο για να αποφασίσει να ανεβεί σε κάποιο τρένο, αφουγκράζεται τα πάντα. Τα μουλιασμένα παλτά των περαστικών που πιθανών να βράχηκαν σε κάποια κοντινή πόλη, τα φρεσκοβαμμένα μάτια των νεαρών μαθητών που παλεύουν με την τάξη, το απλωμένο χέρι του μιασματικού πρεζονιού που δεν ψάχνει για το ‘καλύτερο αύριο’, μυρίζει το μισοτελειωμένο καφέ του οδηγού, αναρωτιέται πως γίνεται ένα περιστέρι να λικνίζει το λαιμό του στους ρυθμούς της trance και να μην παθαίνει αυχενικό, προσπαθεί να ανακαλύψει τον λογάριθμο που θα τον κάνει να επιλέξει το σωστό λαχείο από το κοντάρι του λαχειοπώλη…
Κάθεται ακίνητος πάνω στα σκατά της πολιτείας, της κοινωνίας, της κουράδας του θεού –τη Γη- , και προσπαθεί να συλλογιστεί το ‘γιατί’. Γιατί κάποιος να θέλει να δημιουργήσει κάτι τέτοιο. Που μπορεί αυτός ο κουραδό-πλανήτης να αποσκοπεί; Σε ποιόν μπορεί να χρησιμεύει; Ποιος επωφελείται από την ίδια του την ύπαρξη; Τι ρόλο μπορεί ένα δίποδο πλάσμα με λειψό συναισθηματισμό να διαδραματίζει; Είναι άραγε ο πλανήτης ένα καρκινικό κύτταρο, μέλος ενός παγκόσμιου όγκου; Είναι μια θεατρική σκηνή για κάποιο μεγαλύτερο πλάσμα; Είναι ένα μόριο λάσπης κάτω από το μικροσκόπιο κάποιου τρελού επιστήμονα; Είναι μέλος ενός διαστημικού οχετού; Είναι η ‘τάπα’ που κρατά τα συμπαντικά απορρίμματα σταθερά στην ‘θεϊκή λεκάνη’; Είναι ένα λάθος του συστήματος; Δύο λάθη του συστήματος; Πολλά λάθη του συστήματος; Είναι το αποτέλεσμα ενός πειράματος με τυρί Φιλαδέλφεια; Ένα περίεργο ‘βόλι’ που παίρνει φάλτσα στον αέρα και σκοτώνει τον Κέννεντι; Το τελευταίο χαπάκι στο λαιμό της Μέρλιν Μονρόε; Το πρώτο μόριο σιδήρου ενός τσεκουριού που χτυπά μια ξύλινη πόρτα στην ‘λάμψη’ του Κιούμπρικ; Είναι υπαρκτός; Υπάρχει;
Ο γέροντας ακόμα περιμένει στο σταθμό. Συλλογίζεται πως τίποτα γύρω του δεν υπάρχει στα αλήθεια. Αν συλλογιστεί αρκετά, θα φτάσει στο σημείο όπου θα καταλάβει πως και ο ίδιος είναι ανύπαρκτος. Τίποτα δεν υφίσταται αν δεν μπορεί να πάρει την ευθύνη. Και η ευθύνη είναι ένα πράγμα που κανείς ποτέ δεν το ποθεί. Πάντοτε κάποιος άλλος φταίει. Κάτι άλλο. Κάτι…
Ο θεός δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη των πράξεων του και εξορίζει τον τιποτάνθρωπο. Ο τιποτάνθρωπος δεν φταίει, έφταιγε το φίδι. Το φίδι δεν φταίει, έφταιγε που πέρασε το ματζαφλάρι του Πρωτόπλαστου για κόμπρα και είπε να του προσφέρει δείπνο. Ποντίκια δεν υπήρχαν, οπότε του πήγε ένα μήλο. Το μήλο δεν φταίει –ούτε το σκουλήκι μέσα σε αυτό-. Κανένας δεν φταίει, άλλα η ιστορία ‘μπάζει’. Ο τύπος ξύπνησε με μια τρύπα στα πλευρά. Μια γκόμενα του είπε ‘-Εύα’. ‘-Στον τέτοιο μου ανέβα’, απάντησε αυτός. Αυτή ανέβηκε. Ύστερα χτύπησε η πόρτα. ‘-Το μηλαράκι σας’, είπε το φιδό-γκαρσόνι. Κι ύστερα, ο Μπάρμπας τσαντίστηκε, γιατί η τέχνη του, άρχισε να στρεβλώνεται. Άρχισε να εξαπλώνεται και να αλλάζει. Και ξέρουμε όλοι πως κανένας καλλιτέχνης δεν αρέσκεται στο να του πειράζουν τα ‘έργα’. Κι ύστερα, πήρε τους πρωταγωνιστές, τους ξεκόλλησε από τον πίνακα του ‘Μονε’ και τους πέταξε σε κάποιο σχισμένο αντίγραφο ενός του Νταλί. Για αυτό και ο Πρωτόπλαστος, από τον πολύ Νταλί, κατάληξε νταλικιέρης. Όμως, Παρότι μοιάζει να μην φταίει κανείς, τελικά όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Καταρχάς ο παντοδύναμος έφτιαξε ένα απαγορευμένο δέντρο και πέταξε πάνω του και μια φιδούκλα. Και αυτό μου θυμίζει τον πιτσιρικά που έχει ένα συρτάρι γεμάτο τσόντες και πάνω του έν
You Think this is a game?
The administrator has disabled public write access.

Αντιπράγματα 2 years 9 months ago #2

  • arcadereplay
  • arcadereplay's Avatar
  • Offline
  • Add-to-carter
  • IT professional
  • Posts: 44
  • Thank you received: 8
ένα χαρτάκι ‘-μην το ανοίξετε’. Στη συνέχεια φταίει ο κόπανος που του είπανε ‘-δώσε τώρα ένα πλευράκι και μακροπρόθεσμα δεν θα το μετανιώσεις-, κι εκείνος το έκανε σαν τον πιο τελευταίο υπάλληλο που του προσφέρουν δάνειο με την ‘υπόσχεση’ να του ρουφήξουν το μεδούλι. Κι ύστερα, φταίει ο φούρναρης, που ενώ είχε ρητή εντολή να παραμείνει ανοιχτός όλη την ημέρα, άφησε τα παιδιά νηστικά και χωρίς επιδόρπιο. ‘-Ε, θα φάνε κανένα μηλαράκι’, σκέφτηκε. Τώρα φτυαρίζει κάρβουνο στο κλιμακοστάσιο του βελζεβούλ* .. Άλλα πραγματικά…. κανείς δεν φταίει! Δεν φταίμε, άρα δεν υπάρχουμε..
* Εφόσον ο Διάβολος τιμωρεί τους κακούς, αυτό δεν τον κάνει αυτομάτως 'καλό';

4. Genesis 2.0
Η μία πλευρά της Γένεσσις περιλαμβάνει όλα εκείνα τα εξωπραγματικά , έξω-νοητικά, έξω- σκελετικά, έξω- παρασιτικά γεγονότα, περί της δημιουργίας μας από κάποιον ‘θεό’ που το έριξε στην χειροτεχνία και τις κατασκευές με τουβλάκια που του είχε χαρίσει ο νονός του. Η άλλη πλευρά όμως είναι και η περισσότερο διασκεδαστική. Περιγράφει πως εξελιχτήκαμε σε ‘ανώτερο’ θηλαστικό, από έναν μονοκύτταρο οργανισμό που κολυμπούσε στο νερό.
Η αμοιβάδα που αμέριμνη μασούλαγε άλγη στα πράσινα νερά του Ωκεανού –ναι, τότε ήταν πράσινα-, μεταμορφώθηκε σε πεταλούδα… έχμ.. συγνώμη, αυτό είναι από άλλη μεταμορφωτική ιστορία… Μεταμορφώθηκε λοιπόν σε οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, συγκάλεσε συμβούλια κυττάρων, έβγαλε καταδικαστικές αποφάσεις για το dna του, όρισε κεφαλή και εκτελεστικά όργανα, ανέπτυξε θεωρίες και πριν καλά, καλά το καταλάβει, βρέθηκε να κυνηγά μπανάνες πάνω σε δέντρα στην Κρήτη.
Στη φύση υπάρχει ένας νόμος. Και αυτός είναι ο εξής : ‘-Μπορείς να υπάρξεις αρκεί να εξυπηρετείς σε κάτι’. (1)
Ο τιποτάνθρωπος, δημιούργημα της ίδιας της φύσης, είναι το μοναδικό πλάσμα που καταφέρνει να σπάσει αυτόν τον χρυσό κανόνα. Όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος συνωμότησαν στην δημιουργία του. Είναι αυτό που οι Έλληνες ποδοσφαιρόφιλοι τιποτάνθρωποι αποκαλούν ‘-Κοιμήθηκε ο Θεός και πήραμε το Euro’…
Φαντάζει έξω – εξωπραγματικό που δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης συντέλεσαν στο να ανθίσει η κοινωνία του Τιποτανθρώπου. Είναι σαν να κερδίζει κάποιος το λαχείο έξι δισεκατομμύρια φορές συνεχόμενα. Φανταστείτε το… Κάτι πορώδη πετρώματα καλυμμένα με βακτηρίδια που ονομάζονταν ‘στρωματόλιθοι’ –ο παγκοσμίως πρώτος ζωντανός οργανισμός-, από τον πάτο της θάλασσας επί δισεκατομμύρια χρόνια ,ξεφυσούσαν οξυγόνο με μοναδικό σκοπό να φωτοσυνθέσουν. Που να φανταστεί ο κακομοίρης ο στρωματόλιθος ότι το οξυγόνο του, αρχικά θα σκούριαζε όλο το Σίδηρο των θαλασσών, και ύστερα θα ξεπηδούσε στο πουθενά, δημιουργώντας όλα τα στρώματα της ατμόσφαιρας του πλανήτη, ώστε να μπορέσει ο τιποτάνθρωπος να ‘ανθίσει’…
Αυτό το δίποδο πλάσμα με τις παλλόμενες ορμόνες, είναι το μοναδικό που δεν εξυπηρετεί τίποτα και κανέναν, όχι μόνο πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, άλλα και σε ολόκληρο το σύμπαν –Αυτή τη ‘φέτα’ στο παγκόσμιο ψωμί-, όπως το ξέρουμε άλλα και όπως θα το γνωρίσουμε..
Θα έλεγε κανείς πως ο Τιποτάνθρωπος είναι μια μορφή ‘τέχνης’, μιας και η ‘τέχνη’ είναι εκεί, για να εξυπηρετεί μονάχα τον εαυτό της (2). Αυτός είναι και ο καλύτερος ορισμός που μπορεί να της δοθεί.
Παίρνοντας ως βάση το παραπάνω, καταλήγουμε στην εξής ισότητα :
Από (1) = (2) =>
Μπορείς να υπάρξεις αρκεί να εξυπηρετείς σε κάτι = Υπάρχεις επειδή εξυπηρετείς μόνο τον εαυτό σου
Απαλείφοντας τα όμοια έχουμε :
‘Μπορείς να αρκεί να επειδή μόνο τον εαυτό σου’
Περίεργο πράγμα τα μαθηματικά…
Η αρχή δεν ήταν εύκολη, ούτε καν για αυτό το ατρόμητο πλάσμα που βάλθηκε να αντέξει στους αιώνες. Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να καταφέρει να βγει από τις σπηλιές και να.. χτίσει πιο ‘φιλοσοφημένες’ σπηλιές. Στην αρχή πειραματίστηκε με τους κίονες, τα ψάθινα καλύβια και τα πέτρινα αρχοντικά. Στο τέλος όμως, διαπίστωσε κι ο ίδιος, ότι τα δημιουργήματα του μπορούσαν να αντέξουν στον χρόνο περισσότερο κι από τον ίδιο. Για αυτό, ανακάλυψε το τσιμέντο. Περίεργη ανακάλυψη το τσιμέντο. Ακόμα πιο περίεργη η εφαρμογή του από μερακλήδες μαφιόζους που έφτιαχναν καλούπια για τους οφειλέτες τους. Ύστερα από την ανακάλυψη του προϊόντος, έπρεπε να καταλήξει και σε κάποιο σχήμα. Έβαλε κάτω τα κιτάπια του, είδε εκατοντάδες σχέδια από διάσημους αρχιτέκτονες (Πυραμίδες, αρένες, Παρθενώνες, Αγγλικά κάστρα) και αποφάσισε πως το ιδανικότερο σχήμα είναι το τετράγωνο. Χώρισε λοιπόν τη Γη σε τετράγωνα (Μιλάμε ότι δεν τετραγώνισε τον κύκλο*, άλλα τη σφαίρα!) και ύψωσε πάνω τους άλλα περίεργα τετράγωνα πράγματα από τσιμέντο, τα οποία ονόμασε πολυκατοικίες. Αυτό, μέσα σε όλες τις δημιουργίες του, πρέπει να παίρνει το βραβείο. Ποιος χρειάζεται μερικά πράσινα δέντρα και ανέμελους σκίουρους να τρέχουν από δω κι από εκεί; Βάψτε τα όλα Γκρι, πασπαλίστε τα με κάγκελα και είμαστε έτοιμοι! Καταραμένοι σκίουροι! Να δω που θα βρείτε κουφάλες τώρα να κρύψετε τα βελανίδια σας! Αλλά βέβαια, που να καταλάβετε εσείς από ανώτερα μαθηματικά και τύπους όπως ‘Μπορείς να αρκεί να επειδή μόνο τον εαυτό σου’. Δυστυχώς για εσάς, εμείς κληρονομήσαμε ολόκληρή τη σοφία..
Μέσα σε όλο αυτό το ‘τετράγωνο’ χάος, από τετράγωνα τραπεζάκια, τετράγωνα τασάκια, τετράγωνα γραφεία, τετράγωνες οθόνες, τετράγωνες τσάντες, τετράγωνα σπίτια, τετράγωνα… τετράγωνα, και ψεύτικα μπουρεκάκια, τετραγώνισε και την ίδια του την λογική. Και πίστεψε ότι αυτό είναι καλό. Πίστεψε ότι αυτό, είναι το αποκορύφωμα της λογικής. Ότι λογική = αλήθεια = τετράγωνο. Σπάω το κεφάλι μου και αναρωτιέμαι : -Μα πως στο καλό μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να σκεφτεί τόσες πολλές μαλακίες μαζεμένες;
Δυστυχώς, έκανε την ισότητα : αλήθεια = λογική, κανόνα, και με βάση αυτόν πορεύτηκε, πολέμησε, κατέστρεψε, έσφαξε, βίασε, έκαψε, ποδοπάτησε, προσέβαλε τους πάντες και τα πάντα –και δεν εννοώ αυτά τα νωχελικά ασπρόμαυρα ζώα της Ιαπωνίας, που τολμούν και αντιγράφουν τα λούτρινα ζωάκια που ο τιποτάνθρωπος δημιούργησε-. Έκανε την λογική και την αλήθεια ‘ποσοστά’, και επέβαλε αυτά τα ποσοστά σε ολόκληρο το σύμπαν, κι ας είχαν νόημα μόνο για τον ίδιο. Έκανε το 99% αλήθεια να ισούται με 100% αλήθεια, αψηφώντας εκείνο το 1% που μπορεί για κάποιον να ήταν το σπίτι του, η οικογένεια του, η ζωή του. Έτσι απλά, έκοψε την αλήθεια και την λογική σε εκατό φέτες και την μοίρασε στον κόσμο. ‘-Πάρε 10% αγάπη, 3% φροντίδα, 70% αδιαφορία’…
Μιλάμε για Όσκαρ μαλακίας. (17%)
Αυτή η πλασματική ‘Συμπαντική πίτσα’ που κόβεται και μοιράζεται κατά βούληση μεταξύ των Τιποτανθρώπων, έχει από καιρό μπαγιατέψει. Κάποιος έκανε την αρχή αφήνοντας την έξω από το ψυγείο, και από εκεί και πέρα πήρε την κάτω βόλτα. Τώρα, περισσότερο από ποτέ φαίνεται καθαρά καθώς όλοι τρέχουν πανικόβλητοι στην κοντινότερη τους τουαλέτα να την ξεράσουν και να την αφοδεύσουν. Και κάποιοι τρέχουν να την μαζέψουν για να γεμίσουν ξανά το πελώριο της ‘τετράγωνο’ κουτί. Φάτε λοιπόν. Καταβροχθίστε τα μιασματικά πράσινα απόβλητα εκείνης της πρώτης αμοιβάδας που μασούλαγε άλγη, μέσα από τις εκκρίσεις αυτής της όρθιας ξεπουπουλιασμένης Γαλοπούλας που αποκαλείται τιποτάνθρωπος και κάνει ανακαλύψεις όπως ‘ο πουτσοδείχτης’ (ή αλλιώς γραβάτα), ‘το πιρούνι’ (τρίαινα με τέσσερα δόντια) και το ‘τηλεκοντρόλ για σκύλους’ (ασχολίαστο, άλλα υπάρχει!). καλή όρεξη.. Και μην ξεχνάτε.. Στις τρεις η μία δώρο!
* Συμβατικά, ένα τετράγωνο έχει τέσσερις γωνίες των 90 μοιρών. 4 χ 90 =360 μοίρες. Όσες ακριβώς και ένας κύκλος. Άρα, κύκλος = τετράγωνο = 360
You Think this is a game?
Last Edit: 2 years 9 months ago by arcadereplay.
The administrator has disabled public write access.

Αντιπράγματα 2 years 9 months ago #3

  • arcadereplay
  • arcadereplay's Avatar
  • Offline
  • Add-to-carter
  • IT professional
  • Posts: 44
  • Thank you received: 8
5. Όταν ο θεός ανακάλυπτε το κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ‘διάνοια’ και την ‘παράνοια’. Αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρό ή πρωτάκουστο για τον Τιποτάνθρωπο. Και παλαιότερα είχε βρεθεί να ακροβατεί πάνω σε αυτή τη λεπτή γραμμή, όταν έπιασε τον εαυτό του να φορά μια προβιά λιονταριού. Αυτό που δεν είχε υπολογίσει ήταν τον ‘πεινασμένο’ homo-λέοντα που ποτέ πριν στη ζωή του δεν είχε αντικρίσει τόσο λαχταριστούς γλουτούς. Αφού πέρασε από την ‘διάνοια’ της ζεστασιάς μιας χαίτης στην ‘παράνοια’ του να είσαι το πουτανάκι ενός λιονταριού, αποφάσισε πως δεν θα άφηνε ποτέ κανένα ζώο να του φέρεται έτσι.
Κάθισε λοιπόν με την φατρία του γύρω από μια φωτιά, και συνέλαβε ένα σχέδιο για τον περιορισμό του κυνηγίου και την μείωση των κινδύνων που αυτό επέφερε μέχρι τότε. Η Γεωργική επανάσταση λοιπόν, δεν ήρθε ξαφνικά, άλλα μελετημένα. Ο τιποτάνθρωπος μάντρωσε τα ζώα που δεν δάγκωναν –και κυρίως δεν πήδαγαν, άλλα μπορούσες να τα πηδήξεις ή να τα κάνεις σαπούνι-, και φύτεψε –για άλλη μια φορά- οτιδήποτε μπορούσε να ξεριζωθεί και να ξαναφυτευτεί.
Η Γεωργική επανάσταση του τιποταθρώπου ήταν μια από τις πρώτες του προσπάθειες να ‘αντιγράψει’ τον μεγαλοδύναμο αφέντη του. Σαν μια μικρή αφέντρα με δερμάτινα και μαστίγιο από βοϊδόπουτσα, εξουσίαζε την Γη να ευωδιάσει, να ανθίσει, για να την πληγώσει αμέσως μετά, ξεριζώνοντας και καταβροχθίζοντας τους καρπούς της. Η Γη, σαν ένα μικρό πουτανάκι με περίσσια ηδονή, άνθιζε όλο και περισσότερο, δίνοντας στον τιποτάνθρωπο όσα δεν του έδωσε ποτέ ούτε η πιο τρελή του ‘όρεξη’. Από την επανάσταση αυτή, ξεπήδησαν φρικιά με περίεργα ονόματα όπως ‘κηπουρός’, ‘Γεωλόγος’ , ‘Βοσκός’ και περίεργα σεξουαλικά αντικείμενα με κωδικές ονομασίες όπως ‘Γκλίτσα’, ‘γαλότσα’, ‘Στάνη’ και ‘πατόφτυαρο’. Η Γη ανέχτηκε για λίγο τα σεξουαλικά παιχνίδια του τιποτανθρώπου, και πολλές φορές έφτασε σε οργασμό που εκδηλώθηκε με κάποια έκρηξη ηφαιστείου, κάποιο Τσουνάμι ή όταν κατάφερνε να βρει το σημείο G της, με την εκδήλωση τεράστιων Τυφώνων και ανεμοστρόβιλων. Άλλα σύντομα η Γη βαρέθηκε αυτό το μονότονο παιχνίδι. Είναι γεγονός πως η ‘αφέντρα’ προσπάθησε να αναζωπυρώσει το πάθος κάνοντας πολέμους, καίγοντας δάση, μολύνοντας τα ‘υγρά’ της και κάποιες φορές μάλιστα ο τιποτάνθρωπος προσπάθησε να την γονιμοποιήσει με σπερματογόνες βόμβες –τις λεγόμενες και πυρηνικές-, άλλα μάταια. Η Γη είχε κουραστεί και πλέον έκανε παιχνίδι με τα υπόλοιπα ζωντανά του πλανήτη. Ο πάγος μεταξύ τιποτανθρώπου και Γης είχε ‘σπάσει’ για τα καλά –μάλιστα συνεχίζει να σπάει ακόμη και σήμερα, κυρίως στην Ανταρκτική-. Και για ακόμη μια φορά, ο πληγωμένος τιποτάνθρωπος στράφηκε στην αναζήτηση της νέας του καριολίτσας. Κάποιου πλανήτη που θα μπορούσε να αντέξει τις διαστροφές και τα παιχνίδια πόνου του. Και για να το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον, άρχισε να αναζητά και τρίτο μέλος για αυτή την ιδιόμορφη παρτούζα. Κάποιο άλλο νοήμον ων που θα ‘του κρατάει τα μπόσικα’ όσο εκείνος θα ασελγεί στη νέα του κατάκτηση. Ποιος ξέρει, μπορεί τα δύο από τα τρία μέλη να έχουν κιόλας βρεθεί, συναντηθεί, γαμηθεί.
Η επανάσταση της Γεωργίας άλλαξε τον Παγκόσμιο χάρτη. Έφερε τον άνθρωπο στην κορυφή της διατροφικής αλυσίδας. Έδειξε στα υπόλοιπα ζωντανά , πως δεν χρειάζεται να κυνηγάς καθημερινά το φαγητό σου, άλλα αρκεί ένα τσίγκινο κλουβί και λίγο πίτουρο για να έχεις την ευκαιρία να αρπάζεις από τη μάνα το παιδί της και να το τηγανίζεις. Είναι ωμή πολλές φορές η ζωή.. Για αυτό κι αυτός την Τηγανίζει!
Ο Τιποτάνθρωπος δεν σταματά ποτέ να με εκπλήσσει. Είναι μοναδικό ζώο, με τόσο μα τόσο επίσης μοναδική λογική! Είναι τόσο ιδιαίτερη η λογική του, που πολλές φορές δυσκολεύεται κανείς να την καταλάβει ή να ξεχωρίσει τι θεωρεί τελικά σωστό και τι όχι. Για παράδειγμα, έχει διαιρέσει τον εαυτό του, τη ράτσα του σε κομμάτια, που αν τα βάλεις στη σειρά, δεν βγάζουν κανένα νόημα. Οι Ινδουιστές θεωρούν την Αγελάδα ιερή και δεν την τρώνε –παρόλο που είναι από τα κορυφαία διατροφικά προϊόντα του πλανήτη-. Μαγκιά τους. Οι Μωαμεθανοί, έχουν ορίσει το Γουρούνι ως ιερό και δεν το τρώνε –παρόλο που η παγκόσμια οικονομία στηρίζεται σε αυτό-. Μαγκιά τους. Οι Χριστιανοί πάλι, έχουν ορίσει το Αρνί ως ιερό και του ΓΑΜΑΝΕ ΤΑ ΡΑΜΜΑΤΑ! Κοινώς, το καταβροχθίζουν και πετούν και τα κόκαλα του στο σκύλο τους. ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥΣ!! Κι άσε τον εξωγήινο* το μαλάκα να προσπαθεί να καταλάβει, όταν προσγειωθεί στη Γη, τι σκατά να φάει αν τον καλέσουν σε δείπνο!
Όχι, σκεφτείτε ένα παγκόσμιο στρωμένο τραπέζι, με φαγητά όλων των λαών, και ένα εξωγήινο με τέσσερα μάτια να προσπαθεί να αποφασίσει τι να φάει. Αν φάει Αρνί, θα του επιτεθούν οι χορτοφάγοι. Αν φάει μπέικον, θα ξεσηκωθούν οι Μουσουλμάνοι. Αν πάλι ακουμπήσει Αγελάδα, θα νιώσει την οργή του Γκάντι! Καλά λέγανε οι παλιοί….
-Να φας σκατά!
*Μαλάκα εξωγήινε, τι ήθελες και έστριψες για Αλμπουκέρκι; Δεν καθόσουν στο Σείριο για καφέ;

6. Πόλεμος
Το να πολεμάς για την ειρήνη, είναι σα να κάνεις έρωτα παλεύοντας για την παρθενία. Η λογική του σκουλικάνθρωπου, του αχυράνθρωπου, του σκατάνθρωπου, του κερατάνθρωπου, του τερατάνθρωπου, αυτού του μιασματικού απόβλητου ληγμένης γάζας, –είδατε πως έχωσα το πολιτικό υπονοούμενο ‘γάζας’ μέσα στην πρόταση;- ορίζει την κυριαρχία, τον επεκτατισμό, τον σφαγιασμό και την υποδούλωση ως ‘προάσπιση’ της ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Θα μου πεις, πως είναι δυνατόν να ‘τινάξεις’ από πάνω σου κάποιον που η μπότα του σου πιέζει το σβέρκο τόσο, ώστε να μπορείς να προκαλείς μποτιλιάρισμα στις κεντρικές οδούς των σαλιγκαριών, χωρίς κάποια μορφή βίας; , άλλα σκεφτείτε πάλι. Είναι ο πόλεμος η μοναδική επιλογή; Σίγουρα, κανένας υποδουλωμένος δεν μπορεί απλά να καθίσει με τα χέρια σταυρωμένα, -είδατε πως έχωσα στην πρόταση το ‘σταυρωμένα’ που είναι υπονοούμενο για τον Χριστό και τον τρόπο που επέλεξε να ζήσει;- άλλα πως μπορείς να κερδίσεις τη ζωή χαρίζοντας θάνατο, ακόμα κι αν πρόκειται για τον μεγαλύτερο εχθρό σου;
Φιλοσοφώντας, όλοι οι Φιλόσοφοι, οι νέο-φιλόσοφοι και οι Φιλόσοφερς μπορούν να πάνε να καούν στην κόλαση! Όσο προοδευτικές και αν είναι οι απόψεις τους. Όσο σωστές κι αν τις βρίσκω, μπορούν απλά να καούν στην κόλαση της δυσκοιλιότητας –έχοντας μαζί τους στην τουαλέτα και τα αποφθέγματα του Πλάτωνα-. Σίγουρα θα ήταν ενδιαφέρον να μας κυβερνούσαν , αλλά μεταξύ μας, προτιμώ να τρώω μάτια βουβαλιών στο Πακιστάν, παρά να αφήνω την τύχη μου σε μερικούς τεμπέληδες ονειροπόλους. Αν ποτέ μια τέτοια ‘κυβέρνηση’ λάβαινε χώρα, θα καταλήγαμε όλοι μας ένα μάτσο πλαδαροί μανδυοφόροι με υπερτροφικά κεφάλια. Ένα παράβολο θα πήγαινες να ζητήσεις από την εφορία, και θα περίμενες να αναλυθεί φιλοσοφικά η ύπαρξη της μη υπάρξεως του παραβόλου και η σημασία του στον σύγχρονο φιλοσοφικό διάλογο και κόσμο. Μια εγχείρηση θα έπρεπε να κάνεις, και φιλοσοφώντας για το πόσο νερό περιέχει το αγγούρι που είχες καταβροχθίσει και βρέθηκε στο έντερο σου, θα προλάβαινες να γυρίσεις στο χωράφι σου, άλλα αυτή τη φορά ως λίπασμα για τα αγγουράκια. Σίγουρα, πόλεμος δεν θα υπήρχε πια, τουλάχιστον στην αρχή και εφόσον κανείς υποδουλωμένος στην ιλιγγιώδη ανάλυση των πραγμάτων από τους κυβερνώντες δεν ξεσηκωνόταν. Μέσα σε λίγο καιρό όμως, πάλι δύο διαφορετικές ομάδες θα είχαν δημιουργηθεί. Μία κατωτέρας γνώσης με περίσσια τεχνική κατάρτιση, και μια ανεπτυγμένου εγκεφάλου και μπυροκοιλιάς. Και όταν οι κατώτεροι θα επιθυμούσαν να διεκδικήσουν τα αντίπαλα οφέλη, τότε ο ‘πόλεμος’ θα ήταν πάλι εκεί. Παρόν, όπως σε κάθε κομμάτι της ιστορίας. Ταξική πάλη, σφαγιασμοί, παραδειγματικοί απαγχονισμοί, βιασμοί, εξορισμοί, ώσπου κανένας ποτέ να μην διαταράξει ξανά την εσωτερική ανάγκη της βιαιότητας του τιποτανθρώπου.
Ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο του να είναι ο πόλεμος. Μέσα στα εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης του, είναι το μοναδικό ‘σταθερό’ πράγμα που λάβαινε όλο και περισσότερη σημασία στον κόσμο του, στον πολιτισμό του. Η πρόοδος του πολέμου, ωφέλησε δραστικά την κοινωνία του. Ξεχώρισε τα ιδανικά του, έβαλε σε τάξη τις ιδέες του και καθόρισε το ‘ποιόν’ του*. Ανακαλύψεις που σχετίζονται με την καθημερινότητα όπως το ‘ξυραφάκι μιας χρήσης’ έγιναν χάρη σε αυτόν. Τιποτάνθρωποι που θα αποτελούσαν βάρος στην κοινωνία με τον έναν –στελέχωση των τμημάτων ενός στρατού- ή με τον άλλο –εξόντωση, ομαδικές δολοφονίες, ξεκληρισμός- τρόπο, κατέκτησαν μια θέση στην ιστορία. Ο πόλεμος είναι μια ‘αρμονική’ μηχανή. Ένας μηχανισμός που σκοπό έχει την αποκατάσταση της ισορροπίας του περίεργου αυτού ‘είδους’. Μια μορφή φρένου στην ανεξέλεγκτη εξάπλωση του, μια πλασματική ‘καπότα’ θανάτου και ένας κάλυκας που μυρίζει μπαρουτόσπερμα.
Ο πόλεμος από την αρχή –αγκαζέ με την βοήθεια από το ‘γέρο θάνατο’, τον ‘μπάρμπα θάνατο’, και τον ‘αθάνατο’- αγκάλιασε στοργικά όλα εκείνα τα καποτοειδή και παραφουσκωμένα ιδανικά όπως ‘το έθνος’, ‘την ελευθερία’, ‘τη δικαιοσύνη’ και ‘τον πατριωτισμό’. Άρχισε να τα παραταΐζει όπως μια μάγισσα σε κάποιο αλληγορικό παραμύθι, ώστε μια μέρα να μπορέσει να τα ρίξει στο ‘τραπέζι’ των διαπραγματεύσεων. Τα ‘παιδιά’ της φούσκωσαν τόσο πολύ, που έγιναν άπιαστα πρότυπα. Μάλιστα σαν μπαλόνια παραφουσκωμένα με ήλιο άρχισαν σιγά, σιγά να αιωρούνται πάνω από τα αμέριμνα κεφάλια, ώσπου χάθηκαν σε κάποιο μαγικό στρώμα της ιδεατής φιλοσοφικής ατμόσφαιρας. Σαν το Μεσσία αναστήθηκαν χωρίς κανείς ποτέ να τα δει ξανά. Ο πόλεμος όμως ήταν εκεί, για να τους υποσχεθεί την ‘είσοδο’ στην χώρα των χαμένων αυτών ‘παιδιών’.
Βλέπετε, ο πόλεμος, δεν είναι κάτι που κανείς μπορεί να λάβει αψήφιστα. Σε εκατοντάδες χιλιάδες στρατόπεδα, συγκρατούνται -πίσω από ψηλές μάντρες που τάχα μου θα εμποδίσουν τον εχθρό όταν αυτός θα έχει φτάσει έξω από τις πύλες τους-, ‘πατριώτες’, ‘απελευθερωτές’ και ‘Δημοκράτες’. Μεταξύ τους αλληλοφανατίζονται, αλληλοεξοντώνονται, αλληλοελευθερώνονται και πραγματοποιούν πρόβες πολέμου που βοηθούν το κοινωνικό σύνολο. Εκεί μαθαίνουν να μετρούν μέχρι το δύο γιατί το τρία, κρύβει μια μορφή ‘επανάστασης’ μέσα του.
Μυριάδες επιστήμονες που θα βρίσκονταν άνεργοι, εξελίσσουν όπλα καταστολής και θανάτου, εξοπλίζουν άρματα, ελικόπτερα, αεροπλανοφόρα, υποβρύχια, δορυφόρους –φυσικά και οδεύουν προς την δημιουργία ενός death star- με μια τέτοια μανία, που οι ‘πολέμαρχοι’, δεν προλαβαίνουν να τα καταναλώσουν. Έτσι, κατασκευάζονται γιαλατζί τρομοκράτες και εχθροί στους οποίους εξαντλείται κάθε όριο πυροβολισμού, εξόντωσης, ανάκρισης, υποβάθμισης. Έτσι, γεννιούνται πραγματικοί εχθροί και τρομοκράτες που με τη σειρά τους θα υποστούν την ‘καταστολή’ ώσπου να δημιουργηθούν εκ νέου οι πλασματικοί εχθροί που θα καλύψουν τις ανάγκες μιας χώρας και ούτω καθεξής.
Αυτό το ‘τουρλουμπούκι’ της ασυναρτησίας δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για την κοινωνία του τιποτανθρώπου. Συναντάται σχεδόν σε κάθε βαθμίδα της. Και αυτό είναι που κάνει αυτή την κοινωνία, να παίρνει το πρώτο βραβείο ‘σταθερότητας’. Είναι η πιο σταθερά αποσταθεροποιημένη σταθερότητα του Σύμπαντος.
Ο πόλεμος συντηρεί τον εγωισμό του, την υπεροψία και την ‘φανταστική’ εικόνα που έχει για τον εαυτό του, ότι δηλαδή βρίσκεται στην κορυφή της διατροφικής αλυσίδας. Αυτό που ηθελημένα όμως δεν βλέπει, είναι πως στο τέλος καταναλώνεται από το χαμηλότερο μέλος της, το σκουλήκι.
Όσα μαυσωλεία και αν κατασκευάσει, με όσο μάρμαρο και αν προσπαθήσει να κρύψει την πραγματικότητα, στο τέλος το ‘τίποτα’ του, θα θρέψει τα σκουλήκια. Τους ήρωες αυτού του πλανήτη, που καταφέρνουν να ‘χωνέψουν’ όσα δεν μπορεί ούτε ο ίδιος του ο δημιουργός.
* Πως αλλιώς να εξηγήσεις ότι τα πράγματα αυτά έχουν σημασία μόνο για τον τιποτάνθρωπο, από το να βάλεις πολλά ‘του’ σε μια παράγραφο!
You Think this is a game?
Last Edit: 2 years 9 months ago by arcadereplay.
The administrator has disabled public write access.

Αντιπράγματα 2 years 9 months ago #4

  • arcadereplay
  • arcadereplay's Avatar
  • Offline
  • Add-to-carter
  • IT professional
  • Posts: 44
  • Thank you received: 8
7. Οι κληρονόμοι της γνώσης
Ο πλανήτης βρίσκεται στα όρια της σχιζοφρένειας. Όσο και να προσπαθεί, δεν μπορεί με τίποτα να καταπολεμήσει το μικρόβιο ‘τιποτάνθρωπος’. Αυτό το ‘πακτωμένο’ δίποδο πράγμα μοιάζει ασάλευτο. Όσο καιρό η Γη υφαίνει τον δικό της ζουρλομανδύα, το μικρόβιο μελετά το υπόλοιπο μελλοντικό ‘άσυλο’, το διάστημα.
Έδωσε αυτόν τον όρο στο ‘άσυλο’. Διάστημα. Για να μπορεί με ευκολία να θέτει τους στόχους του. Έδωσε τη δική του μονάδα στο ‘Διάστημα’. Έτος Φωτός. Όχι επειδή μέτρησε τον χρόνο που κάνει το φως να ταξιδέψει, άλλα για να αποτελεί –όπως το συνηθίζει- κάτι ‘απτό’ και ‘άπιαστο’ μαζί. Έτσι είναι προγραμματισμένο να πράττει. Έχει πρότερα οριστεί να ξεγελά τον εαυτό του. Μεταξύ μας όμως, ποιος ξεγελιέται;
Κάποιος είπε πως ‘-Ο τιποτάνθρωπος είναι μέρος του πλανήτη. Αυτός τον δημιούργησε. Αυτός τον εξέλιξε. Τι θα κερδίσει κανείς από την εξαφάνιση του;’ Και κανείς ποτέ δεν του απάντησε ‘-Στη φύση υπάρχουν και τερατογεννέσεις’. Όντα που ζουν παρασιτικά και που από λάθος δημιουργήθηκαν. Όντα που εξαϋλώνουν και προχωρούν χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι για να δουν τι άφησαν πίσω. Όντα που αφήνουν το ένα τρίτο του πληθυσμού τους να λιμοκτονεί γιατί απλά σε εκείνα τα εδάφη ‘-Δεν μπορούν να χτιστούν όμορφα ξενοδοχεία’. Πλάσματα που πατούν ένα όμορφο κόκκινο κουμπί και χαμογελούν στη λάμψη ενός γιγαντιαίου σπιτιού για στρούμφ. Παράσιτα που χώνουν τις Τιτάνιες ρουφήχτρες τους στα σπλάχνα του πλανήτη, ρουφώντας λείψανα προϊστορικών τεράτων. Που σιγά, σιγά αδειάζουν τη ‘γέμιση’ του πλανήτη. Ακάρια που τρέφονται με τα πτώματα ‘ιδανικών’ για να συντηρήσουν την ‘αλήθεια’ τους. Μίζεροι σκατάνθρωποι που όσο ‘δεν βλέπουν’ το πρόβλημα, αυτό ‘δεν υπάρχει’ για τους ίδιους. Κουφιοκεφαλάνθρωποι που από μία μόνο σακούλα τρόφιμα μπορούν να παράγουν τουλάχιστον δύο με σκουπίδια. Βλακάνθρωποι, πουράνθρωποι, μιζεράνθρωποι, παλιάνθρωποι, απάνθρωποι, μα πάνω από όλα… ‘άνθρωποι’.
Αυτά τα πλάσματα κραδαίνουν πέτσινα βιβλία ή μαρμάρινες σκαλισμένες πλάκες υποστηρίζοντας πως κληρονόμησαν τη γνώση. Ποια γνώση; Αυτή της δολοφονίας μιας κατσίκας και του γδαρσίματος της για να μπορούν να πασπαλίζουν το δερμάτινο κουφάρι της με γράμματα; Τι απόγινε το ‘Ου φονεύσεις’;. Που είναι εκείνη η υποσημείωση που έδειχνε καθαρά ότι αφορούσε μοναχά πλάσματα του ιδίου τύπου;
Είχε άραγε σβηστεί το ‘Ομοίους’ από τη φράση ‘Ου φονεύσεις ομοίους’; Είναι πραγματική γνώση το να γνωρίζει κανείς αυτή την εντολή; Υποτίθεται πως έλαβαν τις εντολές από τον Δημιουργό, επειδή κανένα άλλο πλάσμα δεν ήταν σε θέση να τις καταλάβει και να τις δεχτεί. Είναι ξεκάθαρο πως τελικά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον Δημιουργό και τις εντολές του. Όσο απλά αυτές κι αν έχουν δοθεί.
Είναι ξεκάθαρο πως ο Τιποτάνθρωπος δεν κληρονόμησε καμία γνώση, άλλα απλά παρερμήνευσε. Μετέφρασε σαν τον τελευταίο μεταφραστή Ρουμάνου Προπονητή ποδοσφαίρου και δεν στάθηκε ούτε για μια στιγμή να αμφισβητήσει την μετάφραση.
Τι στο καλό πάει να πει ‘Ου φονεύσεις’; Μάλλον θα σημαίνει ‘Σφαχτείτε μεταξύ σας’. Ξεπαστρέψτε μία από τις τέσσερις φυλές σας, δημιουργήστε πυρηνικά όπλα, κάντε δυο – τρεις παγκόσμιους πολέμους, κάντε εμφύλιους, υποδουλώστε ομοίους και ανόμοιους, σφαγιάστε αγελάδες, κροκόδειλους, αμνούς, αίγες και βουβάλια, ξεπαστρέψτε εκατομμύρια εκατομμυρίων τετραγωνικά φύσης και αφανίστε όσα περισσότερα είδη του ζωικού βασιλείου μπορείτε.
Τι φταίει ο Νεκρός αν οι κληρονόμοι είναι αγράμματοι;

8. Βρώμικες Πράξεις
Λένε πως το σεξ είναι μια βρώμικη πράξη, για αυτό πρέπει να το κάνεις μόνο με κάποιον που αγαπάς. Ο πουτανάνθρωπος θέτει για ακόμα μια φορά τα θεμέλια της ‘αγάπης’. Εξισώνει το ‘γαμάω’ με το ‘αγαπάω’ ενώ παράλληλα δημιουργεί το ‘αγαπάω να γαμάω’. Αυτός είναι ο Τιποτάνθρωπος. Λίγο από όλα, που σίγουρα μεταφράζεται σε, πολύ από τίποτα! Μπλεγμένες μέσα στο σκατοκέφαλο του έχει μυριάδες ιδέες, παραδόσεις, γνωμικά, αποφθέγματα, παραστάσεις, ιδανικά, βίτσια, καπρίτσια, μπούρδες, σκέψεις. Όλα αυτά διασταυρώνονται και μποτιλιάρονται στους νευρώνες του, δημιουργώντας διαφορετικές και ξεχωριστές προσωπικότητες όπως : Ο Τσουλάνθρωπος, Ο μισάνθρωπος, Ο Γαμίκουλας, Ο παίχτουρας, Ο καμάκογλου καθώς και την ξεχωριστή φυλή του ‘Μαλάκα’.
Ως νοήμον πλάσμα, έχει αποδεχτεί το γενετικό κώδικα που κουβαλά μέσα του. Ξέρει να είναι ‘γλυκός’ άλλα προτιμά να δείχνει ‘Τιραμισού’. Ψευτόπικρος και με δόσεις εναίσιμης αυτοπεποίθησης διπλού εσπρέσσο. Έτσι είναι και στον Έρωτα. Ψευτόμαγκας και καλοπερασάκιας. Τραβάτε με κι ας κλαίω. Αποφασιστικά ηλίθιος και ηλίθια αποφασιστικός. Ζει ανευρυσματικούς έρωτες με πλασματικές υπάρξεις και καταριέται το ‘σήμερα’, το ‘τώρα’, τη ‘στιγμή’. Παραδίδεται σε κουραστικά επαναλαμβανόμενα λάθη, κωλοχτυπιέται και μιζεριάζει ακούγοντας ‘ψυχοτράγουδα’ ή ρουφώντας μελί αποστάγματα. Δίνεται και παραδίνεται, συντηρεί μνήμες πικρές, κι όλα αυτά καθώς ξερνάει το πιοτί τέσσερις τα χαράματα, σκουπίζοντας παράλληλα τις μύξες του από τα κλάματα. Αυτό το δίποδο πλάσμα είναι ‘πειραγμένο’!
Είναι το μοναδικό σε αυτό το γαμοπλανήτη που δεν έχει περίοδο αναπαραγωγής. Που έχει καταφέρει να καταστήσει τον έρωτα μια ‘βιτρίνα’ κινηματογραφικής ηλιθιότητας που δεν ταιριάζει στον τρόπο ζωής του. Που ζει μεγάλους έρωτες μονάχα μέσα στο μυαλό του. Που όταν σαν μεθυσμένος προσπαθεί να κάνει πράξη αυτά που ο ίδιος έχει δημιουργήσει στο κινηματογραφικό πανί, η ζωή, η καθημερινότητα, η αλήθεια, τον χτυπά τόσο δυνατά στο πρόσωπο, που καταλήγει να παίρνει με τη βία αυτό που μια Σκάρλετ του υποσχέθηκε σε κάποια ταινία. Που ενώ βλέπει και ξέρει ότι αυτό που ο ύψιστος τον έχει ορίσει να κάνει, είναι να πολλαπλασιάζεται, ζει έρωτες Πλατωνικούς, ψεύτικους, Οργασμούς μοναχικούς, ώσπου να καταλήξει στο ‘ενδιάμεσο’, να ανακαλύψει το ‘τρίτο φύλλο’ και να ειρωνευτεί τον ίδιο τον έρωτα που τόσο λαχταρούσε. Ο έρωτας και κατ επέκταση η ίδια η πράξη, έχει περάσει από μια απλή οργανική πράξη, από κάτι που κάθε οργανισμός έχει ανάγκη, σε κάτι το ‘σκοτεινό’, το ‘απαγορευμένο’ και το ‘λογοκριμένο’. Ποιος στο διάολο αποφάσισε πως το να κάνει κάποιος έρωτα είναι το πρώτο βήμα στη σκάλα προς την κόλαση; Ποιος στο διάολο αποφάσισε –και ανάθεμα με , με τι τρόπο!- πως ο δημιουργός –όποιος στα τσακίδια κι αν είναι αυτός- έκανε λάθος; Πως τυχαία και όχι εξ επί τούτου τοποθέτησε εκείνο το αντρικό ματζαφλάρι κι εκείνο το ‘βουνίσιο γυναικείο πέρασμα του φαραγγιού’ στα σώματα τους. Πως από λάθος τα έκανε να ταιριάζουν το ένα μέσα στο άλλο. Σε αυτούς τους κουφιοκέφαλους φαντάζει εντάξει να παίρνεις παραπάνω σιτάρι, παραπάνω νερό, παραπάνω από ‘οτιδήποτε’ σου χρειάζεται, άλλα όσον αφορά τον έρωτα, πάντοτε πρέπει να παίρνεις λιγότερο ή και καθόλου. Δείξτε μου μια γαμωεντολή που να λέει ‘-Ιδού, το πέος και το αιδοίο. Πολλαπλασιαστείτε, άλλα με μέτρο. Δεν μου αρέσει να πηδιέστε ολημερίς σαν τα κουνέλια. Με μέτρο τέκνα μου. Μη και στραβοψωλιάσετε..’.
Ο τιποτάνθρωπος πρέπει να νιώθει. Πρέπει να μπορεί να απολαύσει τον έρωτα καθώς και την πράξη του έρωτα όποτε του δοθεί η ευκαιρία. Ζει σε ένα τόσο περιορισμένο ‘πολιτισμό’, που καθίσταται αναγκαίο να μπορεί να εκφραστεί, να ερωτευτεί, να τεκνοποιήσει, να κάνει αυτό για το οποίο προορίζεται και το οποίο όλα τα πλάσματα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη κάνουν. Ποιος σκέφτηκε πως δυο σκυλιά μπορούν να γαμιούνται όποτε τους καπνίσει ενώ δύο άνθρωποι απαγορεύεται;
Στην κοινωνία των τιποτανθρώπων, είναι τόσα πολλά τα μηνύματα που κάποιοι μεθοδευμένα προσπαθούν να περάσουν. Σε αυτή τη γαμώ-society, είναι cool να δείχνεις την ψωλή ενάμιση μέτρου ενός ελέφαντα σε πρώτο πλάνο, άλλα απαγορεύεται δια ροπάλου να δείξεις κάποιο αντρικό ‘μόριο’. Μπορεί να γυρίζει αμέτρητα ντοκιμαντέρ για το πώς πηδιούνται οι αλεπούδες, πως ζευγαρώνουν οι γαζέλες, με τι θυμό φυστικώνονται οι διάβολοι της Ταζμανίας, άλλα σε βάζουν φυλακή αν γυρίσεις ένα αντίστοιχο ντοκιμαντέρ για την ίδια σου τη ράτσα.
Από κάπου εκεί πάνω, κάποιοι κοιτούν και γελούν με την ‘σοβαροφάνεια’ του τιποτανθρώπινου πολιτισμού. Σε μια χώρα μπορείς να έχεις δέκα γυναίκες, σε μια άλλη απαγορεύεται να έχεις μεγάλο στήθος, σε μια παραδίπλα όλοι ξενοκοιμούνται, και σε μια τελευταία απαγορεύεται το σεξ πριν τον γάμο. Γάμο για να γαμήσεις πρώτη φορά στο ζωικό βασίλειο! Το άκουσε το μαμούθ και κοκάλωσε. Που να βρει διακόσια μέτρα τούλι για να ράψει νυφικό; Κι έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, έτσι όπως ο τιποτάνθρωπος ‘έχτισε’ την ελευθερία έξω από τον πολιτισμό του, είναι δύσκολο να αφεθείς στην τιποτανθρώπινη επαφή. Ο έρωτας αποτελεί κεκτημένο των συγγραφέων και των σεναριογράφων. Δεν τολμάς να ασχοληθείς με αυτόν. Θα έλεγε κανείς, πως ο έρωτας δεν ‘ταιριάζει’ στον τιποτάνθρωπο. Δεν μοιάζει να έχει γεννηθεί για να απολαμβάνει, άλλα για να απορρίπτει. Καθημερινά απορρίπτει την αλήθεια και την πραγματικότητα. Κατασκευάζει δικές του, μικρότερες πραγματικότητες, που σαν αλυσίδα σφίγγουν το λαιμό της αλήθειας. Αυτός ο τιποτανθρώπινος ‘σκυλοπνίχτης’, τον οδηγεί σε φρικαλεότητες. Κανένα άλλο είδος δεν έχει αναγάγει τον έρωτα σε ‘πρόβλημα’ πέρα από αυτόν. Μαθαίνει από μικρός να ‘το παίζει δύσκολος’, και πως τελικά το νόημα πίσω από τον έρωτα είναι τα λεφτά και ένα μεγάλο σπίτι με πισίνα και άσπρο φράχτη. Κοκορομάχεται και τρώγεται με τα ρούχα του ενώ ξέρει πως τελικά θα καταλήξει μόνος του, αυτοικανοποιούμενος και αυτάρεσκος. Έχει προαποφασίσει πως ‘δεν αξίζει μία’, πως δεν είναι ‘αρκετά όμορφος’ και καταναλώνεται σε μυριάδες προϊόντα που του υπόσχονται ‘όλα τα μουνιά του κόσμου’. Το ότι καταλήγει σπίτι να τα βλέπει σε ψηφιακή μορφή στον υπολογιστή του είναι το φυσικό επακόλουθο. Ποτέ δεν πρόκειται να γίνει αυτό που νομίζει ότι πρέπει να γίνει. Φαντάζει τρελό, όμως η λογική του, του λέει πως όταν δημιουργήθηκε δεν ‘τελειοποιήθηκε’. Ο δημιουργός δεν ήξερε τι έκανε. Τον άφησε ξεκρέμαστο και άσχημο. Έπρεπε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του ο ίδιος και να δημιουργήσει με τη σειρά του το μακιγιάζ, τα αρώματα, τα σέξι εσώρουχα και τους μεγάλους δονητές. Όχι, ο δημιουργός δεν ήξερε τι έκανε. Και αν οι πρωτόπλαστοι ήρθαν τελικά σε σαρκική επαφή, οφείλεται καθαρά σε ‘κατασκευαστικό λάθος’. Σε ‘αστοχία υλικού’. Έπρεπε πρώτα να ανακαλύψουν το ‘εμπορικό κέντρο’, να ψωνίσουν, να φτιαχτούν, να μεθύσουν και ύστερα να απορρίψουν ο ένας τον άλλο περιφρονητικά. Μόνο έτσι θα προόδευαν. Δεν πειράζει όμως, τώρα το έχουν πάρει χαμπάρι. Μπορεί να γαμήθηκαν μερικές φορές παραπάνω, άλλα τώρα βαδίζουν αργά και σταθερά σε αυτό το ‘σούπερ μοντέλο’ ευνουχισμένου τιποτανθρώπου. Θα τελειοποιήσουν αυτό που ο Δημιουργός άφησε γυμνό, όμορφο, καθαρό. Θα μετατραπεί από κατασκεύασμα σε ‘αυτό-δημιουργός’ και θα καλλιτεχνήσει πάνω του. Είναι αυτό που λένε ‘-Δε γαμάς* που δε γαμάς, δεν πας για ψάρεμα;’

9. Αύριο Θα γίνει Επανάσταση
Βρέχει. Κι είναι η φωτιά στα μάτια των αγωνιστών που σβήνει.
Παχιές σταγόνες καταστολής πάνω στα Άνορακ γλιστρούν.
Κάποτε, νόμοι του Νεύτωνα τα κίτρινα φύλλα των παιδιών της Φύσης παράσερναν. Χειμώνιαζε, και τα παράθυρα θόλωναν. Οι Φοινικιές το κεφάλι έσκυβαν. Κι ύστερα, Άνοιξη. Ύστερα Επανάσταση. Χρώματα παντού. Μυρωδιές. Ήχοι. Ροδοπέταλα να αγγίζουν μωρουδιακά χαχανητά. Νεογέννητοι Φονιάδες. Της Φύσης. Του σύμπαντος. Τι σημασία έχει αν στον κόσμο δεν είμαστε μόνοι; Στο τέλος με τη στάση μας, μόνοι θα μείνουμε..
You Think this is a game?
Last Edit: 2 years 9 months ago by arcadereplay.
The administrator has disabled public write access.
Powered by Kunena Forum